تا چند روز دیگر اربعین درگذشت آیت الله العظمی منتظری فرامی رسد. سایت این مرجع فقید تصاویر تازه تری از روزهای درگذشت وی منتشر کرده است. تصویر فوق نیز لحظاتی پس از آگاهی خانواده اش از درگذشت این فقیه بزرگ گرفته شده است. بقیه تصاویر را می توانید در اینجا و اینجا ببینید. همچنین در اینجا فیلمی از آخرین نماز وی را تقدیم می کنیم.  آنگونه که نزدیکان ایشان گفته اند پس از کسالتی که روز ۲۸ آذر بر ایشان عارض می شود آیت الله را راضی می کنند که از آن شب، دو پسر ایشان (احمد و سعید) کنار ایشان باشند تا از ایشان مراقبت شود.

آن شب که شب اول و آخر می شود نوبت پسر بزرگ تر (حاج احمد) بوده و وی این فیلم را هنگامی که پدرش حدود ساعت ۱۰ شب مشغول خواندن نماز عشاء بوده با گوشی موبایلش می گیرد. البته وی توانسته بدون اطلاع پدر و در تاریکی اتاق، فقط حمد و سوره رکعت دوم را فیلم برداری کند. آیت الله منتظری پس از خواندن این نماز می خوابد و دیگر از خواب برنمی خیزد و ساعاتی بعد (ساعات نخستین بامداد یکشنبه ۲۹ آذر) دار فانی را وداع می گوید.

روحش شاد باد

Play Video

فیلم آخرین نماز آیت الله العظمی منتظری را می توانید از اینجا دانلود کنید.

Play Video
( لطفا برای دیدن ویدیوی مربوط به این نوشته روی گزینه Play Video کلیک کنید. یا از اینجا دانلود کنید.)

بر اساس یک سنت قدیمی در حوزه، اگر سؤالی داشته باشی و نتوانی آن را در جمع شاگردان کلاس بپرسی، بهترین فرصت برای پرسیدن وقتی است که درس تمام می شود.

فرقی نمی کند استاد از اساتید سرشناس باشد یا نه؟ و یا این که درسش چه باشد؟ فقه، اصول، فلسفه یا عقاید؟ همیشه ساعت های پس از درس شاگردان را می بینی که دور استاد را گرفته اند و سؤالاتشان را می پرسند. این پرسش و پاسخ گاهی به بحث کشیده می شود، چرا که شاگرد نمی تواند نظر استاد را بپذیرد.

این فیلم کوتاه مربوط به مباحثه یکی از شاگردان آیت الله العظمی سید موسی شبیری زنجانی با ایشان است.

مدرسه فیضیه بین حرم حضرت معصومه و مدرسه دارالشفا قرار گرفته است. این دو مدرسه سابقه دیرینه ای دارند و البته مدرسه فیضیه که در جنوب مدرسه دارالشفا قرار دارد، از شهرت بیشتری برخوردار است. مدرسه دیگری نیز در اواخر دوره پهلوی از سوی مرحوم آیت الله العظمی محمد رضا گلپایگانی ساخته شد تا برای تشکیل دروس دوره سطح و خارج مورد استفاده قرار گیرد.

در عکس زیر حجة الاسلام سید علی خمینی نوه امام خمینی و کوچک ترین فرزند مرحوم سید احمد خمینی را می بینید که امروز بعد از شرکت در کلاس درسش در مدرسه آیت الله گلپایگانی عازم شرکت در کلاس درس بعدی اش در مدرسه دارالشفاست. این نوه امام خمینی آخرین سال دوره سطح را می گذراند که می شود سال دهم حوزه.

مسجد اعظم قم نیز که در سمت غربی حرم حضرت معصومه ساخته شده و به آن متصل است، از نیم قرن پیش به عنوان محل تدریس مراجع تقلید بزرگ حوزه علمیه قم مورد استفاده قرار می گیرد. این درس ها به دلیل شرکت گسترده تر طلبه ها و جایگاه ویژه مراجع تقلید، در شبستان های این مسجد برگزار می شود. کثرت طلبه های شرکت کننده در این درس ها گاهی منجر به پر شدن شبستان و نشستن طلبه ها در بیرون محل درس می شود.

مسجد اعظم قم را حدود شصت سال پیش، آیت الله العظمی بروجردی ساخت تا هم مورد استفاده زائران حرم قرار گیرد و هم دروس حوزوی در آن تشکیل شود. از آن زمان تاکنون بسیاری از مراجع و علمای مهم شیعه همچون حضرات آیات عظام بروجردی، گلپایگانی، امام خمینی، مرعشی نجفی، شریعتمداری، فاضل لنکرانی و … در شبستان های این مسجد به تدریس و گاه به اقامه نماز جماعت پرداخته اند. در عکس زیر، آیت الله العظمی سید موسی شبیری زنجانی در حال تدریس خارج فقه در شبستان دارالتلاوة مسجد اعظم قم است و عکسی از مرحوم آیت الله العظمی بروجردی نیز به مناسبت پنجاهمین سالگرد درگذشت ایشان در این شبستان نصب شده است.

علی اشرف فتحی: یکی از روش های رایج در حوزه برای اطلاع رسانی درباره درس استادان، نصب اطلاعیه برنامه درسی آنها در تابلوی اعلانات مدارس و مراکز علمی حوزه و نیز سطح شهر است. امروز این اطلاعیه را در سطح شهر دیدم که توضیحی است بر دو نوشته « سلام مدرسه» و «نکته بینی های مرحوم آقای بهجت » که در آنها به عدم حضور حاج حسن آقا در دروس حوزه اشاره کرده بودم.

سید مرتضی ابطحی: دیروز عصری رفتم درس آیت الله هاشمی شاهرودی. موضوع درس یک بحث مقدماتی بود درباره تاریخچه علم اصول فقه. آقای شاهرودی که تا همین چند ماه پیش رییس قوه قضاییه بود روزهای شنبه تا سه شنبه در قم بحث خارج اصول دارن. ایشون از شاگردان نزدیک شهید صدر هستن و شهید صدر هم یکی از اساتیدصاحب نام در  علم اصول فقه.

حدود ۳۰۰ تا ۴۰۰ نفر شاگرد حاضر بودند. محل کلاس هم مسجد محمدیه هست. مسجد محمدیه الان در گوشه سمت چپ شبستان امام خمینی حرم حضرت معصومه قرار داره. چون در حالت عادی مسجد جزء شبستان هست، برای کلاس اطراف محدوده مسجد رو با پارتیشن جدا کرده بودند. از در حرم که می خواستی بری داخل دو تا پرشیای مشکی با یک بنز راهنمایی و رانندگی و چند نفر محافظ رو دم در می دیدی که مربوط به آیت الله شاهرودی بود. چند نفر محافظ دم در ایستاده بودند و چند نفر هم در راهروی مسجد.

اما برخلاف آیت الله شاهرودی بیشتر علمای قم از پیکان برای رفت و آمد استفاده می کنند.

مثلا آیت الله شبیری زنجانی یا پیاده میاد سر درس و یا گاهی وقت ها به خاطر کهولت سن از ماشین استفاده می کنن. اونم یک پیکان بدون محافظ. عقب هم معمولا پسرشون می شینن. که البته تا دفترشون راهی نیست.

آیت الله وحید خراسانی هم با یک پیکان میان درس. معمولا با دو پسرشون میان.

آیت الله جوادی و آیت الله نوری همدانی هم پیکان سوار هستند و معمولا دو محافظ دارند.

ماشین آیت الله مکارم شیرازی سمند هست، با دو محافظ.

آیت الله یزدی هم سال ۷۸ یعنی پس از ریاست قوه قضاییه که به قم آمدند،  با پیکان به مسجد اعظم می آمدند.

آیت الله محقق داماد هم یک پیکان دارند که فکر کنم مدل ۶۰ باشه. (قابل توجه اینکه غیر از پیکان ایشون، همه پیکان های نام برده در این نوشته رنگ سفید و مدل بالا هست. ولی این پیکان منحصر به فرد رنگ نارنجی داره.)آقای محقق محافظ ندارن و فقط سرایدار دفتر ایشون رو می بره و میاره.

سید حسن آقا خمینی هم با ۲ تا پیکان سفید رنگ و معمولا ۳ یا ۴ محافظ میومدن سر درس. البته ایشون امسال با اینکه اسمشون توی لیست استادان هست، هنوز که هنوزه سر کلاس نیومدن.

از اساتید که بگذریم، روحانیون درجه بعدی بیشتر ماشین های ایرانی سوار می شن. عده ای که معتقد به ماشین داشتن نیستند. عده ای پژو ۴۰۵ و البته بعضیا ۲۰۶ خیلیا مثل بقیه مردم پراید سوار می شن و البته پیکان. پژو ۵۰۴ هم که معروف هست به پژوی آخوندی! هنوز توی قم دیده می شه

البته خیال نکنید  قانون ماشین سواری برای همه روحانیونه. هنوز هم عمامه به سر های موتور سوار توی قم هستند و این مسأله اصلا حساسیت برانگیز نیست.

——

این نوشته در:

خبر آنلاین

آینده نیوز

البرز نیوز

پارسینه

عبرت

طلبه بلاگ

سید مرتضی ابطحی: بالاخره بر تردیدهایش غلبه کرد و ماشه را فشرد. رگبار گلوله ها طلبه جوان را هدف قرار دادند و گلوله ای به جمجمه اش اصابت کرد. ساعتی بعد مادر وارد بیمارستان شد. پرس و جو کرد و  بالاخره راه اتاق پدر را پیدا کرد. سراسیمه وارد اتاقی شد که چند پاسدار از آن محافظت می کردند و پدر را دید که روی تخت افتاده است. سرش را باند پیچی کرده بودند اما باند کافی نبود. ملحفه ای را هم روی باند ها پیچیده بودند ولی باز خون بود که از ملحفه بیرون می زد. بی درنگ در ذهنش آمد که:«سید! مگر قرار نگذاشته بودیم که امروز من به دبیرستان بروم و جای تو کلاس را بگردانم؟!….» می توانست همانجا بشکند و خرد شود. بگرید و فغان کند که این چه روزگاری است که به سر پدر کودکانم در آمد. اما عشقش به شوهر به او نشان داد که سید به حضورش نیاز دارد و اینگونه بود که صبر کرد.

————–

امروز تولد من است. یعنی امروز ۲۷ سال است که زندگی می کنم.

چند سطری که در بالا خواندید، بخشی از زندگی خانواده من است. اتفاقی است که برای پدرم افتاد. در سال ۱۳۶۰ در کرمانشاه دو روحانی ترور شدند. یکی آیت الله اشرفی اصفهانی و دیگری پدر من. تیر دقیقا به سر پدر خورد، اما خدا نخواست که پدر برود.

زندگی من در طول تمام این سال ها تحت تأثیر عقیده بوده و هست. بپذیرم یا نه سلامت پدرم را عقیده از او گرفت. عقیده بود که گلوله را بر پدر من روا داشت. اما من در طول تمام این سال های زندگی همیشه تلخی ترور را چشیدم و امروز به واقع از ترور منزجرم. از کشتن بیزارم و معتقدم با محبت می شود آدم ها را ترور کرد و نه با گلوله.

هر وقت با پدرم صحبت از این بوده که آیا اگر ضارب تو را پیدا کنند او را قصاص می کنی یا نه؟ سخن از بخشش او می گوید. با اینکه ۷۰% سلامتش را بخاطر اشتباه او از دست داد اما هیچگاه یاد ندارم که برخوردی که نشان از کینه او در دل باشد را از خود نشان داده باشد.

وقتی به مادرم می گویم آیا او را می بخشی یا نه؟ سکوت می کند… چشمانش سرخ می شود و می گوید: شما وارثان پدرتان هستید. من چه بگویم؟! اصولا هیچوقت ندیده ام که بخواهد منتی بابت رنجی که در این ۲۸ سال تحمل کرده بر ما بگذارد. خواهرم می گوید ضارب پدر را نمی بخشد و شاکی است از پدر که چرا می گویی او را می بخشی؟! برادرانم را نمی دانم. راستش تا بحال سر صحبت از این موضوع را باز نکرده ام.

اما من نیز همچون پدر، او را می بخشم. چرا که معتقدم او و بسیاری دیگر شبیه به او گرفتار توطئه ای شدند که امروز بر سر نسل من می آید. امروز ترور پدرم را نتیجه ضعف  عملکرد عده ای و عملکرد دور از اخلاق، دین و  انسانیت عده ای دیگر می دانم. در هر حال مقصر هر که باشد، به هر حال نمی توانم اشتباهی که او کرد را فراموش کنم. نمی توانم فراموش کنم، چرا که می ترسم همین برخورد را خود من روزی که ناچار باشم با مخالفم بکنم!

برخوردی که با جوانان این خاک می شود از نگاه من تفاوتی با آنچه بر سر پدرم آمد ندارد. چه فرقی هست بین کشتن در خیابان ها و کشتن در گوشه زندان ها؟! چه فرقی هست بین کشتن در جنگ  کشتن و  در درون خاک کشور؟ چه فرقی هست بین کشتار مردم به نام جمهوری اسلامی و با به نام جمهوری خلق؟! کشتن کشتن است. زدن، زدن است. گلوله گلوله است.  و اگر ما بخواهیم همچون سی سال پیش فکر کنیم پس چه فرقی است بین ما انسان ها و دیگر حیوانات؟!

من امروز گلوله را نه برای دوستم تجویز می کنم و نه برای دشمنم. راه سختی است، اما ایمان دارم که هر چه سخت باشد، سختی اش به اندازه سختی فشردن یک ماشه نیست!

پدر من ۲۸ سال پیش ترور  شد اما خدا خواست که بماند. و خدا می خواهد که راهش زنده بماند…

اولین روز رمضان مبارک

اولین روز ۲۸ سالگی ام مبارک

نوشته شده در  شنبه ۳۱ مرداد۱۳۸۸ساعت ۱۹:۳۹

(از راست به چپ: مرحوم سید مصطفی خمینی – فرد درحال جمع کردن چادر: مرحوم ستاری- ناشناس – حجة الاسلام عباس قضایی- پدرم، سید حسن ابطحی)

عکس بالا تصویری از حاج آقا مصطفی خمینی است که در اربعین سال ۴۳ است در راه نجف به کربلا گرفته شده است. زیارت امام حسین(ع) در مناسبت های خاص مستحب است. شبهای قدر، شبهای جمعه، تاسوعا و عاشورا و از همه مهمتر اربعین حسینی و نیمه شعبان. در دو مناسبت اخیر، گروه های بسیاری از ساکنان شهرهای مختلف عراق با پای پیاده به زیارت امام حسین می روند. در بین راه، گروه های بسیاری از طوایف مختلف عرب از میهمانان امام حسین(ع) پذیرایی می کنند.

پدرم می گفت حاج آقا مصطفی هم همراه ما با پای پیاده به زیارت امام حسین می آمد و گاهی در مواقع استراحت برایمان صحبت می کرد. حجة الاسلام شریعتی که از یاران قدیم امام است، می گفت ما با گروهی از جمله سید حسین آقا خمینی که آن زمان ها نوجوان بود با ماشین می رفتیم تا وسایل استراحت زائران را آماده می کردیم. گروه زائران، فاصله حدود ۸۰ کیلومتری را حدود دو شبانه روز طی می کردند و پس از زیارت بازمی گشتند.

از راست به چپ: فرد ردیف جلو ناشناس- ردیف عقب: آقای رشتی – پدرم،سید حسن ابطحی – ناشناس

از راست به چپ: ناشناس- ناشناس- پدرم، سید حسن ابطحی – آقای رشتی – مرحوم اصغر آقا تهرانی- حجة الاسلام حلیمی- ناشناس- ناشناس

آیت الله سید موسی شبیری زنجانی در حال تدرس خارج فقه-۱۳۸۷

سید مرتضی ابطحی: استادم آیت الله زنجانی، امروز در درس خارج فقه شان سخن از جفایی راندند که  از سوی بعضی به اصطلاح مصححین بر کتب شیخ صدوق روا داشته شده . مسئله از این قرار است که شیخ صدوق براساس نگرش اعتقادی خود در مورد مسئله غلو، نقل روایات غلو آمیز را جایز نمی دانستند. از همین رو، بعضی روایات براساس نقل غیر از شیخ صدوق اضافاتی دارد که در نقل صدوق حذف شده  است*. اما اشتباه مصحّحان این بوده که در این کار شیخ دست برده اند و بخش هایی که شیخ نیاورده است را اضافه کرده اند! البته تصحیح های اینگونه تنها منحصر به یک کتاب صدوق و مثلا در تفسیر امام حسن عسگری(ع) هم که از سوی صدوق نقل شده، یکی از راویان به نام فاطمه است که مصححان فکر کرده اند منظور، فاطمه زهرا(س) است و عبارت علیها سلام را به اشتباه اضافه کرده اند. به تعبیر استاد، اینگونه تصحیحات مانند تصحیح عبارت «شَغَلَتنا» در آیه قرآن است که بعضی گفته اند خدا که نمی گوید: ما غلط کردیم. پس درست این آیه باید این باشد:«شَدُرُسنا»! و در حقیقت مشغول کردن را با غلط کردن اشتباه گرفته اند.

دکتر شریعتی در حج

دیروز سالروز تولد دکتر علی شریعتی بود. بدون شک، شریعتی کسی بود که دوست و دشمن او را باور داشتند! در دیداری که با حجة الاسلام شریعتی (شیخ الشریعة) داشتیم +، نکته ای به نقل از سید حسین خمینی نقل کردند که از خود سید حسین آقا هم شنیده بودم. داستان به زمانی باز می گشت که سید حسین خمینی، تازه طلبه شده بود و به نظر حاجاقا مصطفی، پدرشان، دیگر زمان آن رسیده بود که کتاب های شریعتی را کنار بگذارد و تمام توجهش را به صرف و نحو و دروس معمول طلبگی معطوف سازد. روزی در دیدار با امام، این مسأله بیان می شود اما امام خمینی به سید حسین می گوید: درس را بخوان، ولی این کتاب ها را هم بخوان. چرا که این کتاب ها هست که فکر جوان ها را سیراب می کند و ما نمی توانیم با جوانان رابطه برقرار کنیم.

نکته ی جالبی که در مورد شریعتی کمتر مورد توجه قرار گرفته، حراست وی از میراث فکری اش است. بیشتر خوانندگان آثار شریعتی گمان می کنند شریعتی با نامه اش به محمدرضا حکیمی واقعا قصد تصحیح آثارش را داشته است. البته ظاهر نامه نیز گویای همین مسئله است. اما به گمان من شریعتی با این کار در حقیقت می خواسته میراث فکری اش را از تغییر حفظ کند؛ بهترین تصحیح برای آثار شریعتی در اثر گذشت زمان پدید می آید! و به قول آیت الله بهشتی، حتی یک واو هم نباید از آثار شریعتی کم شود، چرا که شاید بعدا متوجه شویم که حق با او بوده است. کسی که حداقل شناخت را از شریعتی داشته باشد، تصدیق خواهد کرد که او اساسا به ایراداتی که روحانیون بر نظریاتش می گرفتند توجه نداشت؛ اگر چنین بود در عمل شریعتی تغییری پیدا می شد+. دلیل من براین مدعا این است که آثار حکیمی و شریعتی هیچ تناسبی با هم ندارند و این نشان از عدم تناسب فکری بین این دو مرد است. شاید شریعتی می دانسته که اگر راه تصحیح کتب را باز بگذارد، سرانجام آنچه بیان کرده، همان خواهد شد بر سر آثار صدوق آمده! راه حل این مشکل را این دانست که با بی باکی در دل خطر رود و کاری کند که عملا نتیجه ای نداشت جز آنکه پس از سی سال از انقلاب اسلامی و حتی بر سر کار آمدن منتقدان اصلی شریعتی، باز هم آثارش همانگونه که بود ماند.

بهتر است واقعیت سخن را ببینیم، چه شیخ صدوق باشد چه شریعتی!

——–

* این مطلب، عین تقریر درس استاد است:

مثلا مرحوم صدوق قائل به سهو النبی است و در برخی از مطالبی که به عقیده خودش غلو یا مصداق برای غلو است، اشکال شرعی می کند.
در یکی از زیارات حضرت سید الشهدا که کافی و تهذیب نقل کرده و گویا در کامل الزیارات نیز وجود دارد، آنجا این قطعه هست که ارادة الرب فی مقادیر اموره تهبط الیکم و تصدر من بیوتکم، کسانی که به ولایت تکوینی معصوم قائل هستند، به همین روایت استناد می کنند. مرحوم صدوق که به این ولایت تکوینی قائل نیست، این قسمت روایت را نقل نکرده است.

نوشته شده در  ۸۷/۰۹/۰۲ساعت ۲۳:۱۶

امّا دروس خارج در واقع جایی خارج از قم برگزار نمی شوند. این کلاس ها مانند دیگر دروس حوزوی در قم برگزار می شوند و به این خاطر «خارج» نامیده می شوند که روش کار در آن، صرفا بررسی استدلال ها و مسائلی که در متن کتاب مطرح شده  است محدود نشده و استاد به بررسی اقوال و نظرات مختلف می­پردازد و براساس دلیلی که خود بر می گزیند، نظریه ای را مطرح می کند. بررسی ادلّه به صورت تدریجی صورت می گیرد و دانشجویان وظیفه دارند به منابعی که استاد در کلاس به آن اشاره می کند مراجعه نموده و آراء را شخصا بررسی کنند. در این کلاس ها، استاد فقط به ذکر اقول بسنده نمی کند و گاهی نظریه ای کاملا جدید را بیان و از آن دفاع می کند. بسته به روش تدریس استاد، شاگردان نیز در مباحثات شرکت می کنند و اگر اشکالی در ذهن  دارند مطرح می کنند و معمولا استاد در همان جلسه پاسخ می دهد. البته گاهی هم اتفاق می افتد که پاسخ به جلسه بعد محوّل می شود.

مبنای بیشتر دروس خارج فقه، کتاب «عروة الوثقی» است. رسم بر این است که علمای حوزه که احساس می کنند به درجه اجتهاد رسیده اند بر این کتاب تعلیقه می نویسند. تعلیقه نویسی، یعنی روشی که نظرات و آراء فرد بر کتاب اصلی به صورت پاورقی اضافه می شود. البته در این میان هستند، کسانی  مانند استاد سیدعلی محقق داماد، که مبنای کار فقه را بر اساس کتاب «تحریرالوسیله» امام خمینی(ره) گذارده اند و از راه، به تقویت حوزه قم کمک می کنند.

مبنای دروس خارج اصول، کتاب «کفایة الاصول» مرحوم آخوند خراسانی است. نام آخوند خراسانی که برای بیشتر روشنفکران ایران یادآور مشروطیت است، برای طلبه ها درس اصول را به ذهن می آورد. کفایه، یکی از کتب سخت حوزه محسوب می شود که مباحث مفصّل و پیچیده اصول را به صورتی خلاصه بیان نموده است. گاه یک خط از کفایه چند صفحه شرح دارد. معروف است که یکی از علمای بزرگ قصد کرد کفایه را آسان نماید، ولی آخوند خراسانی را در خواب دید که وی را از این کار نهی می کند. آخوند ضمن بیان تمام مباحث اصول فقه در یک کتاب ۵۰۰ صفحه ای، به نقد نظریات شیخ انصاری و بعضی نظریات مطرح در زمان خودش می پردازد. کتاب رسائل یا «فرائد الاصول» که حاصل مباحث شیخ انصاری است، نیز یکی از کتب مورد توجه در درس خارج اصول است.

اگر چه این دو کتاب، مبنای کار دروس خارج هستند، امّا در حیطه بررسی نظریات، اصلی ترین کار یک مجتهد که درس خارج می گوید، بررسی آراء و نظریات آیت الله خوئی است. وی که از اهالی خوی ایران بوده است و در نجف تحصیلات خود را نزد اساتیدی چون نایینی و آقاضیاالدین عراقی تکمیل کرد، اگر چه اعتقادی به ورود در سیاست نداشت، امّا توانست تفسیر قرآن، رجال، فقه و اصول را به کمال برساند.

یکی از تفاوت های بارز سیستم آموزش حوزوی و سیستم های کلاسیک، روش آزادمنشانه آن است. طلبه­ها، پس از ۶ سال تحصیل در مدرسه می توانند اساتید خود را خودشان مشخص کنند و هر کس بسته به فاکتورهای بسیاری استادی را انتخاب می کند. معمولا شاگردان یک استاد، خط مشی فکری وی را پذیرا هستند و از این رو است که استاد، تأثیر زیادی روی شاگردان دارد. دروس خارج، از این قاعده مستثنی نیستند. منش فکری، سیاسی و دینی اساتید طبعا در روش استنباط آنها منعکس است.

ابتدای هر سال تحصیلی اساتید یا شاگردان آن ها برگه هایی را چاپ می کنند و موضوع درس و محل و زمان و نام استاد را چاپ می کنند. به وسیله این راه ساده و آسان اطلاع رسانی انجام می شود. البته سال­های اخیر برگه هایی که حاوی لیست اساتید و دروس است، منتشر و توزیع می شود.

علاوه بر مدرسه فیضیه، دو مدرسه خان که با حمایت آیت الله العظمی بروجردی تعمیر شده است و مدرسه آیت الله گلپایگانی در نزدیکی حرم، پذیرای دانش آموزان حوزه هستند. اساتید تازه کار برای تدریس در این مدارس در امتحانی که توسط خود این مدارس برگزار می شود، شرکت می کنند.

پیشنهاد میکنم اینها را هم ببینید:
نوشته تورجان درباره دروس خارج
پای درس خارج منبر نت
داستان عالمان و حاکمان

سید حسن ابطحی پس از ترور در سال ۱۳۶۰

در همه جای دنیا، رسم بر این است که کسانی که در راه حفظ آرمان های واقعی بشر با فدا کردن جان و مال و جان خویش زحمت کشیده اند، همیشه عزیز هستند. البته بگذریم از این که در کشور ما بعضی ها شهدا را فراموش کرده اند و جانبازان، دیگر اجر و قرب گذشته را ندارند؛ اما هنوز هم به مناسبت های مختلف، گه گاهی مراسم هایی برای زنده نگه داشتن یاد این عزیزان برپا می شود. پدر من از جانبازان انقلاب است. وی در سال ۱۳۶۰ در کرمانشاه از ناحیه سر ترور شد. بعدها که بنیاد جانبازان آمد و جانبازی را با درصد! معلوم کردند، معلوم شد پدرم ۷۰% سلامت بدنش را از دست داده است. من از وقتی به دنیا آمدم، سلامت پدر را ندیدم و به واسطه وضعیت پدر، یکی از ارگان های دولتی که با آن سروکار داشتم، بنیاد جانبازان انقلاب اسلامی بود که البته نامش در ابتدا بنیاد مستضعفان و جانبازان انقلاب اسلامی بود. بنیادی که علیرغم آنکه در اخبار و سیاست پولدارترین بنیاد این کشور محسوب می شد اما خدا شاهد است که به خاطر مدیریت غلط، به هیچ وجه به جانبازان رسیدگی نمی شد و این وضعیت فشار زیادی بر خانواده های جانبازان وارد می آورد. عدم نظارت بر این سازمان، چیزی جز رواج فساد مالی و هرز رفتن منابع این سازمان را به دنبال نداشت. مسئله ای که هنوز هم گریبانگیر این سازمان است. این روزها همه جا با نام شهدا و جانبازان و برای این عزیزان جشن و سرور برپاست و در رادیو و تلویزیون شنیده می شود که برای بزرگداشت مقام جانبازان اینجا و آنجا مراسم برگزار می کنند. دیشب هم در قم، مراسمی با حضور دکتر لاریجانی، رییس مجلس و نماینده استان قم، برگزار شد. در این مراسم، ضمن قدردانی! از جانبازان به جانبازانی که قطع دست بودند، سفر کربلا هدیه داده شد. هزینه این سفرها هم، گویا توسط فرمانداری تأمین می شود. نمی دانم هزینه هدایای اینگونه، و جشن های آنگونه با هزینه های سرسام آور، برای لاپوشانی وضعیت افتضاح چندین و چند ساله است، یا برای وجیه الملة شدن و هزار بازی سیاسی دیگر و اگر به راستی به دنبال زنده کردن نام شهدا هستیم، و به دنبال زنده کردن راه امام حسین و ابوالفضل العباس، به جای آنکه هزینه های میلیونی را برای سفر چند نفر صرف کنیم، لااقل کمی به فکر فرهنگ مردم باشیم؛ کمی به فکر وضع معیشت مردمی باشیم که همه روزه با این جانبازان سر و کار دارند و انگیزه زندگی این جانبازان را تک تک همین ملت تأمین می کنند. البته می دانم که خیلی ها هم می گویند: این خرجها هم لازم است و هر چیزی جای خودش اما این افراد نمی گویند، آیا برای کسیکه بخشی از جسمش را در راه ایمانش فدا کرده، آسان تر آن است که در خانه بنشیند و راه و ایمانش را زنده ببیند یا اینکه به زیارت برود و  راه و هدفش را در حال فنا ببیند؟! آیا می توان منکر آن شد که اهدافی که برای آن انقلاب کردیم، هر روز زیر سوال می روند و باز هم بیشترین فشار را همین جانبازان و خانواده های شهدا متحمل می شوند؟! اگر امام حسین و اباالفضل العباس برای من و خیلی افراد دیگر در این کشور، تنها در حد یک مفهوم باقی مانده؛ این مفهوم در جانبازان و خانواده های شهدا تجلی پیدا کرده است و برای اینان از مرگ سخت تر است که ببینند راه واقعی حسین و زینب و اباالفضل العباس و در یک کلام کربلای حقیقی که در همه زمان ها و همه مکان ها امکان تجلی دارد، از بین رفته می رود. پیش از آنکه به فکر سفر چند جانباز و زنده نگه داشتن آرمان این عزیزان با شربت و کیک و برپایی مراسم های یک شبه چند میلیونی باشیم، کمی به اهداف و آرمان های جانبازان و یاران سفر کرده شان بیندیشیم!

بیایید در این روزها فارغ از مناسبات سیاسی  به یاد هزاران جوانی که جوانی شان را فدای ما کردند، کمی بیشتر بیندیشم.

و در آخر: پدر روزت مبارک!

نوشته شده در  ۸۷/۰۵/۱۶ساعت ۱۹:۳۳

اول. امروز در کشور ما،نمی توان  کسی را یافت که به تمام معنا سنتی زندگی کند.

دوم. امروز در کشور ما، نمی توان کسی را یافت که به تمام معنا مدرن زندگی کند.

هر دو گزاره اول و دوم صحیح هستند. سنتی ترین افراد هم در دنیایی زندگی می کنند که برای زندگی مجبور به استفاده از ابزار نوی شده اند که عملا با زندگی سنتی در تضاد خواهد بود. پیچیده شدن دنیای ارتباطات یکی از مسائل مدرنی است که اگر با نگاه سنتی به آن بنگریم هیچ توجیهی برایش نیست ولی چاره ای جز استفاده از آن نداریم. برای نمونه، امروزه، در سنتی ترین خانواده هم تلویزیون پیدا می شود؛ و برای زندگی کردن چاره ای جز ارتباطات و استفاده از وسایل ارتباط جمعی مانند تلویزیون، رادیو، ماهواره یا اینترنت نیست. از سوی دیگر بخواهیم یا نخواهیم، سنت ها مثل خون در رگهایمان جاری است و بریدن از بعضی از آنها مثل جان کندن می ماند. حتی اگر کسی بخواهد ایرانی باشد و کاملا مدرن زندگی کند، چون بنیان قدرت در ایران با سنت گره خورده است نمی تواند همیشه، آنگونه که می خواهد زندگی کند. زندگی هر کدام از ما، به نوعی دچار چالش هایی است که زندگی مدرن و زندگی سنتی دارد. چالش هایی که باعث ایجاد بسیاری از بیماری های جسمی و روحی که درمیان جوانان ایران شایع است. اما  بیشترین فشار را کسانی تحمل می کنند که در عمق سنت زندگی می کنند، و نمی توانند خود را به زندگی سنتی محدود کنند. چرا که از درون شاهد تقابل­هایی هستند که حل آنها بسیار سخت و پیچیده است. در ادبیات کشور ما، افراد بسیاری سعی در بیان این تقابل ها داشتند و هر کدام به نوعی در تصویر کشیدن آن موفق بوده اند. چند سال پیش، رمانی از مهدی خلجی با عنوان ناتنی منتشر شد. ناتنی، بیانگر داستان زندگی پسری است که رفته رفته با زندگی سنتی اش در تضاد قرار می گیرد و راهی جز بریدن از سنت و پناه به زندگی دیگر نمی یابد. او که در اثر فشار پدر، در خانواده ای کاملاً سنتی و مردسالار به زور، مجبور به ادامه تحصیل در حوزه علمیه قم و تحمل فضای سنتی حاکم بر آن می شود رفته رفته درمیابد که فضای حوزه هیچ سنخیتی با روحیات و افکار وی ندارد و هر چه می کوشد خود را با این فضا همسان کند، بیشتر نا  امید می شود.

عکس یادگاری- گرفته شده در مدرسه جدید کرمانیها

فؤاد، شخصیت اصلی داستان، فشار فضای سنتی قم را از همه جهت احساس می کند. از سویی، پدرش او را به خاطر ادامه تحصیل در دبیرستان، مورد ضرب و شتم قرار می دهد. و از سوی دیگر فضای حوزه، آنقدر سنتی است که کتاب های هدایت و نوشته های اینگونه را بایستی با پوشش کتاب لمعه (از کتب درسی حوزوی) بخواند. اما بالاخره، پا از قم بیرون می گذارد و با تهران، یعنی فضایی کاملا مدرن نسبت به قم، آشنا می شود و همین آشنایی باعث تشدید تغییرات درونی او می شود. همراه این تغییرات، رفته رفته در حوزه نیز با آدم هایی که متفاوت فکر می کنند آشنا می شود. فواد، شخصیت زیرک و تیزهوش و درعین حال فوق العاده حساسی دارد. شخصیتی که سعی می کند آنطور که درست می داند زندگی کند که با مخالفت جامعه و اطرافیانش روبرو می شود و خود او نیز قدرت هضم تضادهای موجود را ندارد. شاید بتوان گفت ناتنی بیش از آنکه یک رمان باشد، فلسفه ی عملی یک زندگی است. بیشتر شخصیت ها و اتفاقاتی که در این رمان بیان می شود واقعیاتی است که در قالب داستان آمده و حتی اسامی نیز تغییر نیافته است.

خود من از شاگردان آقای جاویدی بوده ام. و از نزدیک مرحوم شیخ جواد تبریزی را می دیدم که پیاده به گلزار شهدای قم می آمد و از علی می شنیدم که آن مرحوم را می دیده که صبح ها نان سنگک می گرفت. شیخ علی پناه اشتهاردی هم که همین چند روز پیشفوت کرد. زیرزمین مدرسه کرمانیها، را هم به یاد می آورم؛ حتی نام استاد پرنده غیبی را، من هم شنیده ام.

می توان گفت مسئله اساسی که ناتنی مطرح می کند، سنت یا مدرنیته نیست، بلکه درد یک انسان است. و این سوال که آیا راهی هست که انسان ، کمتر درد بکشد و کمتر تنهایی را احساس کند؟ آیا حقیقت دانستن یک ایده، بایستی منجر به حذف فکر غیر باشد؟ با تمام اطلاعات منحصر به فردی که این نوشته می تواند از فضای حاکم بر درون یک جامعه سنتی به ما بدهد بایستی اعتراف کرد که ناتنی نیز نتوانسته است مشکل تقابل را حل کند. چه، اساس این تقابل به نظر خلجی تضاد است. تضادی که قدرت «تحمل» را از هر دو طرف می گیرد. و این درست است که فضای پیچیده ای برای شخصیت اول داستان ترسیم می شود، اما واقعیت این است که وی از درک و تحمل این پیچیدگی عاجز می شود و به جای حل مسئله، به نوعی به پاک کردن صورت مسئله و خروج از ایران، می رسد. تقابل سنت و مدرنیته، اگر چه بیش از اندازه پیچده است، ولی غیر قابل جمع نیست. اگر نگوییم، تمام فشارهایی که سنتیان بر مدرن اندیشان وارد می کنند، قابل فهم است، می توان گفت بخش اعظم این فشارها قابل درک است. و اگر از دید آنها به مسئله نگاه کنیم، کاملا منطقی است. در طرف مقابل نیز همین گونه است. بنابراین ناتنی، پاسخ یک مسئله نیست بلکه تنها بیان تناقضاتی است که خلجی سعی در بیان آنها در قالب یک رمان را دارد. البته، رمانی که از حیث ادبیات، دچار ضعف های جدی است و متن ناتنی به هیچ وجه از استحکام برخوردار نیست.

متن کامل رمان ناتنی را می توانید در  رادیو زمانه بخوانید.

لینک همین نوشته در بالاترین

—–
لینک های مرتبط:
خلجی در ویکی پدیا
مصاحبه ای با خلجی- رادیو زمانه
در سوگ تن های شکسته- بررسی ناتنی- نوشته عبدی کلانتری
به سوی دو قبله نماز خواندن
طلبه های شیخ کانت و میرزا منتسکیو
مثل تکه ای از وطنی که برایمان باقی مانده است

نوشته شده در  چهارشنبه ۲۶ تیر۱۳۸۷ساعت ۰:۵۶

محمد مجتهد شبستری

سید مرتضی ابطحی: آقای رسول جعفریان، اخیرا در نوشته ای با عنوان «عبرت گرفتن از یک چرخش ۱۸۰ درجه ای» به بررسی برخی تغییرات فکری آقای مجتهد شبستری پرداخته است. ایشان در این نوشته چنین می گویند که “بنده البته این قبیل تغییرات را چندان طبیعی نمی‌دانم و آنان را بیش از آن‌که ناشی از نوعی دگرگونی فکری درونی و از سر تأمل باشد، نشأت گرفته از تأثیرات بیرونی و یک انحراف تلقی می‌کنم. واقعا اگر بحث جنبه تغییر فکر از زاویه درونی و استدلالی داشته باشد،‌ به هر روی قابل تقدیر است.” در مورد این مقاله، چند نکته قابل توجه است:

اول. صرفنظر از شخص جناب شبستری و شخص جناب جعفریان، قضاوت درباره چرایی یک تغییر موضع فکری و انحراف دانستن آن، مسئله ای فوق العاده مهم است که نیاز به مدارک قطعی دارد. متأسفانه در مقاله مذکور، هیچ دلیلی بر این مدعای نویسنده مبنی بر ادعای «انحراف» شبستری، ارائه نشده است.

دوم. یک متفکر بخواهد یا نخواهد، در زمان است و زمان و زمانه، تأثیرات خاصی بر یک فکر دارند. این ادعا که دست شستن از یک ایده، وقتی زمان آن گذشت دلالت بر انحراف فکری مدافع آن می کند، تا چه اندازه می تواند صحت داشته باشد؟ جعفریان چنین می نویسد: “… مقصودم به طور روشن، نوشته‌ها و جزوه‌های کوچک و بزرگی است که روزگاری کسانی نوشته‌اند یا متن آن را به صورت خطابه ایراد کرده‌اند و‌ اندکی بعد، درست زمانی که آب‌ها از آسیاب‌ها افتاده، از آن نوشته‌ها دست شسته و توبه کرده‌اند.” آیا همه اندیشمندانی که بر اساس اندیشه رایج زمانه خود می اندیشند و پس اساس گذر زمان، به واسطه تحقیقات خودشان پی به بی بنیانی آن می برند، خائن هستند؟ و آیا اساسا باورهای انسان بایستی همیشه بر یک منوال باشد؟ اگر اینطور است، آیا کوپرنیک، که یک باور علمی را در زمان خود شکست، به علم خیانت کرد؟!

سوم. مشخص نیست منظور ایشان از «اندکی بعد» در مورد آقای شبستری، دقیقا چه زمانی است؟ آیا از ده سال پیش از انقلاب تا سالهای دهه هشتاد که شاهد حضور دوباره مجتهد بودیم، آن هم با توجه به حجم وسیع و پیچیدگی تغییرات اجتماعی این سال ها، «اندکی بعد» محسوب می شود؟

چهارم. آقای شبستری، ۴ دهه پیش چنین می گوید: «اسلام یک جهان بینی خاص است که نظام‌های مختلف اقتصادی، حقوقی، اخلاقی، اجتماعی و سیاسی خاصی بر این جهان بینی بنیانگزاری شده است». بنده خودم شاهد بودم که سال گذشته، در دفاع از سیستم عبادی اسلام و خصوصا نماز گفت: «نظام اسلام، یک سیستم به هم پیوسته است. اینکه ما بخواهیم بخشی را بگیریم و بخش دیگر را رها کنیم، به نتیجه نمی رسیم.» آیا این دو سخن یکی نیست؟(+)

پنجم. آقای جعفریان، تغییر فکر آقای شبستری را نقطه ضعف ایشان دانستند. حال سوال اینجاست: آیا تغییر فکر، به واسطه تغییر زمان، در همه افراد چنین تحلیلی را به دنبال دارد؟ آیا نه این است که ما در افرادی همچون امام خمینی، آیت الله مطهری، آیت الله بهشتی و بسیاری بزرگان تغییر مواضع ۱۸۰ درجه ای را شاهد بودیم؟
برای نمونه جا دارد به این نکات توجه فرمایید:

۱٫ امام خمینی در کتاب کشف اسرار، نظراتی را ایراد می کنند که به هیچ وجه با نظرات چند دهه بعدشان انطباق ندارد. اگر چه این کتاب، در دسترس است و لازم به «کشف» نیست لکن به خاطر همین نظرات، بعد از انقلاب هیچ گاه تجدید چاپ نشد. علاوه بر آن، مسائلی همچون پذیرش قبول رهبری و بازگشت به تهران، تغییر نظر در مورد تأسیس حزب جمهوری و عزل آقای منتظری، و موارد بسیاری دیگر از تغییر مواضع امام نیز از این دست موارد هستند. آیا می توان گفت این نقطه ضعف امام محسوب می شود؟ یا واقع بینی امام، ایشان را به این نتایج رساند؟

۲٫ بر همگان مبرهن است که آقای مطهری واسطه ی اصلی مطرح شدن دکتر شریعتی در حسینیه ارشاد شد. اما این حمایت چند سال بعد قطع و به مخالفت تبدیل شد. آیا این نقطه ضعف مطهری محسوب می شود؟ (+)

۳٫ دکتر بهشتی، از کسانی بودند که پیش از انقلاب فوق العاده روشنفکر بودند ولی پس از انقلاب در بعضی موارد تغییر موضع ۱۸۰ درجه ای دادند. (+)

۴٫ آیا اینگونه نیست که پیش از انقلاب اکثریت روحانیون و افراد مذهبی از مجاهدین خلق حمایت می کردند؟ افرادی همچون آیت الله بهشتی، آیت الله رفسنجانی و بسیاری دیگر؛ آیا این حمایت پس از انقلاب هم تداوم داشت یا در این مورد هم شاهد یک تغییر ۱۸۰ درجه ای بودیم؟(+)

ششم. فراموش نکنیم، تنها، نامه ی نانوشته غلط ندارد، و واقعا اگر قرار است  بیشتر نگرانی مان «از این بابت که توده‌ها، بیهوده جان و مال خویش را در گروه افکار و‌اندیشه اشخاصی نگذارند که اگر فرضا منهای دو سه دهه نخست زندگی، چهار، پنج دهه دیگر عمر می‌کنند، هر دوره‌اندیشه‌ای دارند و گروهی را به بازی می‌گیرند.» بایستی منصفانه قضاوت کنیم. مطمئنا دیگران هم به زودی درباره ما قضاوت خواهند کرد. فراموش نکنیم، ما در تاریخ، گردش ۱۸۰ درجه ای نداریم و گردش های ۱۸۰ درجه ای داریم و شاید روزی نه چندان دور، مصداق این بیت باشیم که : گر حکم شود که مست گیرند، در شهر هر آنکه هست گیرند!

و در آخر سخنی با گردانندگان سایت تابناک:

دوستان عزیز! آیا پس از گذشت سه دهه از انقلاب، هنوز هم تلقی ما از «روحانی» و حجة الاسلام، چند متر پارچه است که به سر می بندند و لباسی که به تن می کنند؟! آیا فراموش کردیم که متحجرانی که در همین لباس بودند، بیشترین ضربه را به امام خمینی زدند؟(نگاه کنید به منشور روحانیت. امام خمینی در آنجا چنین می گویند: خون دلی که پدر پیرتان از این دسته متحجر خورده است؛ هرگز از فشارها و سختی های دیگران نخورده است. ) آیا وقت آن نرسیده که هر فرد را با منطق ارزیابی کنیم و نه با چند متر پارچه؟!

سید مرتضی ابطحی: آیت الله حاج شیخ علی پناه اشتهاردی هم رفت. پیرمرد، نماز ظهر، امام جماعت حرم بود و نماز مغرب و عشا را در فیضیه امام جماعت بود. روزهای پنج شنبه قبل از اذان ظهر، در منزل قدیمی امام، درس اخلاق می گفت. یکبار وقتی برای نماز به حرم آمده بود، از او درباره ی حکم صدای زن در نظر امام خمینی سوال کردم. او گفت: به نظر امام، هر چیزی که غنا باشد حرام است. حالا ممکن است در یک مورد صدای زن، غنا نباشد و حلال باشد ولی صدای مرد، غنا باشد و حرام باشد. خیلی بی ریا بود و به مسائل دنیوی، ندیدم توجهی داشته باشد. عکس روبرو را همان روز از ایشان گرفتم. چند بار در روزهای عزاداری، مثل عاشورا دیدمش که با آن سن بالا، پابرهنه از خانه تا حرم می رود. پیرمرد تا این اواخر هم تدریس می کرد.

لینک های مرتبط:
پیرمرد دوست داشتنی شب های فیضیه رفت
انّا لله و انّا الیه راجعون
خبر درگذشت ایشان در تابناک

دوست عزیز حی ابن یقطان در قسمت نظرات، خاطراتی خواندنی از آن مرحوم ذکر فرمودند که جهت استفاده آسان تر اینجا ذکر می کنم:
سلام جناب آقای ابطحی!
برای من خیلی غمناک بود رفتن آقای اشتهاردی
سال های سال ایشان را می شناختم از زمانی که تازه طلبه شده بودم و در مدرسه… برای ما درس اخلاق می گفت و ما دنبال شیطنت های خودمان بودیم.
ای کاش کمی به حرفهایش با آن لهجه اش بیشتر توجه می کردیم.
همیشه یک آدم آرام و وزین در چشم ما بود و همانطور که نوشتی به مسائل دنیوی هم توجهی نداشت.
چند خاطره از ایشان بگویم
یک بار در خیابان صفائیه دیدم که از کوچه ۲۵ آمد بیرون و در پیاده رو نزدیک حسینیه سید الشهدا کسی به او یک بسته پول داد و از حجمش معلوم بود که زیاد است.
ایشان پول را گرفت و رفت و حتی در جیبش نگذاشت و جلوتر که رفت به اولین کسی که به ایشان رسید داد و در مشتش گذاشت و حتی در صورت او نگاه هم نکرد!
با خودم گفتم ای کاش من جای او بودم!
همیشه در خیابان صفائیه می دیدمش که توی ایستگاه اتوبوس نزدیک بانک ملت ایستاده تا با اتوبوس به حرم و فیضیه برود.
یک بار توی اتوبوس بودیم و من برای این که همینطوری با ایشان حرف بزنم گفتم ببخشید من بلیط ندارم (با این که داشتم) و ایشان یک بلیط ۱۰ تومانی به من داد و من هم پولش را دادم و گرفت و از این که مثل بعضی ها به دروغ تعارف می کنند خوشم آمد و آن بلیط را مدتها در کیف پولم داشتم و واقعا تا وقتی که در کیفم بود برکت داشت.
خدا بیامرزدش!
آدم بی ریا و صاف و پاکی بود!

نوشته شده در  چهارشنبه ۱۹ تیر۱۳۸۷ساعت ۱۵:۴۵

سید مرتضی ابطحی: حجةالاسلام محمد ناصرسقای بی ریا، مشاور احمدی نژاد در امور روحانیت، شب گذشته(۷تیرماه ۱۳۸۷) در نشستی در جمعی از جوانان قمی به بررسی عملکرد دولت نهم پرداخت. وی، سطح علمی و تجربه مدیریتی هیئت دولت در دولت نهم را از تمام دولت های قبلی بالاتر دانست و ضمن توضیحاتی درمورد گرانی، تورم را «لازمه آزادسازی و جراحی اقتصادی کشور» خواند. ایشان درمورد اظهارات پالیزدار گفت: اگرچه حرف های پالیزدار بوی فتنه می دهد و او هیچ سخنی از مفاسد اقتصادی اصلاح طلب ها به میان نیاورده، اما نبایستی اینگونه تصور شود که ما حق نداریم سخنی درمورد بزرگان بگوییم. وی اضافه کرد، احمدی نژاد می خواست یک مورد کلان فساد اقتصادی را رسوا کند، که پس از مشورت با آیت الله خامنه ای، ایشان گفتند: ارزشش را ندارد و مملکت را به هم می ریزد. او اظهار داشت: معتقدم برای جلوگیری از مفاسد اقتصادی، نیازمند دادگاه هایی با قضات مجتهد و حکم ویژه رهبر، در هر استان هستیم تا به سرعت به این پرونده ها رسیدگی شود. او تغییر حکم دادگاه را خلاف موازین فقهی دانست و از نارضایتی مقام معظم رهبری در مورد روند برخورد قوه قضاییه با مفاسد اقتصادی خبر داد. حجةالاسلام بی ریا که در جمعی از طلاب و دانشجویان سخن می گفت، ذات و ماهیت دولت نهم را، فرهنگی دانست اما در پاسخ به این سوال که آیا دولت نهم برنامه جامع فرهنگی دارد یا خیر؟ افراد بسیاری از جمله روحانیون، ائمه جماعات، ائمه جمعه و… را متولیان فرهنگ دانست و معتقد بود صحیح نیست ما یک برنامه جامع از دولت انتظار داشته باشیم. ایشان به نقل از صفار هرندی، از آیت الله خامنه ای نقل کرد که اگر سه دولت متوالی هم بیاید، باز هم جای کار فرهنگی هست و هیچ گاه، مگر یک برحه کوتاه پس از انقلاب، ارشاد در جهت انقلاب حرکت نکرده است. حجةالاسلام بی ریا معتقد بود: اگر دولت، هیچ کاری نمی کرد، مگر همین که از پروژه حذف دین که در نتیجه ی مدرنیزاسیون کشور توسط اصلاح طلبان دنبال می شد، جلوگیری کند، کافی بود. مسئله ای که در دولت نهم اتفاق افتاد. وی در پاسخ به علت عدم پذیرش دیدار احمدی نژاد توسط بعضی مراجع، این مسئله را صحیح ندانست و استقبال پرشور طلاب در سفرهای استانی را نشانه ی توجه طلاب به احمدی نژاد دانست. وی گفت: متقابلا، احمدی نژاد نیز خود را خاک پای علما و ملت ایران می داند و در دیدار با علما، از حرف های ناگفتنی اش می گوید که همه ی اینها نشانه قرابت ایندو با هم است. او متذکر شد، در سفر اخیر ریاست جمهور به قم، از طرف بیت بعضی مراجع برای درخواست دیدار تماس گرفته شد که چون وقت ایشان محدود بود و این کار یک روز کامل وقت لازم داشت، هیچ دیداری با علما نداشت. در سفر اخیر وی برای شرکت در اجلاس جامعه مدرسین نیز، چون پس از این جلسه، یک جلسه دیگر در تهران داشت، گفت که اگر کسی پرسید بگویید فعلا فرصت نداشت.

—
لینک این نوشته در بالاترین

حاج سید حسن خمینی و آیت الله موسوی بجنوردی

سید مرتضی ابطحی: سایت نوسازی، مدتی است فعالیت خود را در همان قالب قبلی آغاز کرده است. نکته قابل توجه آنکه مطلبی  با عنوان «راز لپ های گل انداخته سید حسن خمینی» و مطالب دیگر درباره سید حسن و سید حسین خمینی نیز همانند نشانی قبلی، قابل دسترسی است. یعنی همان مطالبی که موجب تعطیلی و مسدود شدن این سایت گردید. قبلا با ذکر مقاله ای از دوست عزیزم علی اشرف فتحی، گفته بودم که برخورد اصلاح طلبان با این پرونده کاملا غیر اصولی بود. برخوردی فرسایشی که نتیجه ای جز اتلاف انرژی نداشت. ضربه ی جبران ناپذیری چون فوت آیت الله توسلّی از  این دسته بود. راه اندازی دوباره سایت نوسازی و انتشار همان مطااب «توهین آمیز» شاید باعث آن شود که ما به برخوردهای اصولی، بیش از پیش فکر کنیم.

شایان ذکر است، سایت مذکور در دوره جدید خود به بررسی موضوع «شهید سعید امامی» می پردازد.

لینک نوشته در بالاترین

—–
موضوعات مرتبط:
ترسم نرسی به کعبه ای اعرابی
فایل صوتی آخرین سخنرانی آیت الله توسلی
درگذشت ناگهانی رییس دفتر امام خمینی
متن کامل نوشته های سایت نوسازی

سایت جدید نوسازی
راز لپ های گل انداخته سید حسن خمینی
معمای سید حسین خمینی

سالگرد شهادت فدایی ولایت حاج سعید امامی!

نوشته شده در  چهارشنبه ۲۹ خرداد۱۳۸۷ساعت ۹:۰

از راست به چپ: ستاره اسکندری- استاد پرویز خرسند- برادرم امیرحسین- سهیل محمودی - علی اشرف فتحی- ناشناس- مصطفی رحماندوست

وی مهم ترین شاگرد فقهی امام خمینی شمرده می شود. همانگونه که دوست صمیمی او یعنی استاد مرتضی مطهری برجسته ترین شاگرد فلسفی امام بوده است. امام خمینی تنها درباره این دو شخصیت مهم علمی و سیاسی معاصر ما لقب «حاصل عمر» را به کار برده است. شاید به دلیل همین پیوند استوار مطهری و منتظری بود که وقتی چند سال پیش حسین شریعتمداری طبق معمول دو دهه گذشته، آیت الله منتظری را «شیخ ساده لوح» خطاب کرد، دکتر علی مطهری فرزند استاد مطهری و نماینده فعلی تهران در مجلس به شریعتمداری یادآور شد که او در جایگاهی نیست که درباره شخصیتی چون آیت الله منتظری با این لحن سخن بگوید. علی مطهری به شریعتمداری متذکر شد که فقط امام خمینی که استاد آیت الله منتظری بوده و برای وی نقش پدری داشته، می تواند اینچنین با شاگردش سخن بگوید. البته تنها شریعتمداری و دیگر همفکران اصولگرایش نبوده اند که آیت الله منتظری را ساده لوح می دانند. دکتر کریم سنجابی وزیر فرهنگ دولت مصدق و نخستین وزیر خارجه جمهوری اسلامی نیز که رهبر جبهه ملی ایران هم بود، در خاطراتش (صفحه ۴۱۱ ) به سادگی آیت الله منتظری اشاره کرده است. همچنین آیت الله شیخ صادق خلخالی که تا پایان عمر از مریدان و مروجان آیت الله منتظری بود و نسبت به نقض حقوق وی هشدار می داد، در خاطراتش (ص ۲۲۹) چنین صفتی را به آیت الله داده است. به هرحال آیت الله منتظری این روزها با وجود اینکه ۸۷ ساله است و علاوه بر کهولت سن از بیماری پروستات نیز رنج می برد، مثل رمضان چند سال اخیر ظهرها در دفترش نماز می خواند و به تدریس کتاب «جامع السعادات» مرحوم نراقی که کتابی اخلاقی است، می پردازد. او حتی در درس اخلاقش ابایی ندارد که از سوفیا لورن بازیگر مشهور سینما نام ببرد و بگوید: « برخی آنقدر به مسائل بی اهمیت می پردازند که مثلاً حاضرند به جای امور خیریه و مفید، پول کلانی بدهند تا کفش های سوفیا لورن را بخرند و نگهدارند!» دیروز پنج شنبه که سر درس چند بار نام سوفیا لورن را برد، حاضران در جلسه که غالباً روحانی بودند، به هم نگاه می کردند و درباره سوفیا لورن می پرسیدند! چرا که او را نمی شناختند! نکته جالب دیگر اینکه آیت الله منتظری دیروز در ابتدای درس با اشاره به اهمیت ویژه نماز جمعه، تأکید کرد که حرمت نماز جمعه باید حفظ شود و به همین دلیل ظهرهای جمعه درس نداده و نخواهد داد. امام خمینی، آیت الله منتظری را از دخالت در مسایل سیاسی منع کرد، ولی در دو دهه گذشته که آیت الله از رده های بالای تصمیم گیری کنار گذاشته شده، از اظهار نظرهای انتقادی دست نکشیده است. انتقاد تند وی از شاگردش آیت الله خامنه ای در آبان ۱۳۷۶ منجر به حصر پنج ساله وی شد.

یکی از کسانی که همواره متهم به تأثیرگذاری در آیت الله منتظری و تحریک وی علیه نظام شده است، دامادش حجة الاسلام سید هادی هاشمی است. وی از مبارزین و زندانیان سیاسی پیش از انقلاب است. در جریان حوادث سال های پایانی عمر امام که بسیاری از نزدیکان آیت الله منتظری بازداشت و برخی نیز اعدام شدند، سید هادی هاشمی نیز مدتی زندانی و از قم به استان سمنان تبعید شد. مسؤولین وقت، سید هادی را متهم اصلی فعالیت های سیاسی  منتقدانه و گاه تندروانه بیت قائم مقام رهبری می دانستند. در این جریانات، حجة الاسلام سید مهدی هاشمی برادر سید هادی محاکمه و اعدام شد. سید هادی در دو دهه انزوای پدر زنش نیز چند بار زندانی شد. اشرف منتظری دختر آیت الله و همسر سید هادی نامه های سرگشاده ای در اعتراض به محدودیت های اعمال شده علیه پدر، شوهر و برادرانش نوشته است.

علاوه بر آیت الله منتظری، امام خمینی روحانی مهم دیگری را نیز از مناصبش برکنار و از دخالت در امور سیاسی منع کرد. آیت الله مرتضی فهیم کرمانی که از نویسندگان مهم حوزه و مبارزین شاخص پیش از انقلاب بود، به دلیل صدور حکم نادرست علیه یکی از افراد برجسته کرمان به نام فدایی که منجر به اعدام وی شده بود، از سوی امام برکنار شد. فدایی معلمی خواننده بود و تصنیف های معروف و محبوب داشت. چندی یعد او را به هنگام ورود به خانه اش با مسلسل به گلوله بستند. قاتل که سوار بر موتور از محل جنایت گریخت آقای کازرونی محافظ فهیم کرمانی در روزهای آغاز انقلاب و خود قبل از انقلاب شخصی علاقمند به کارهای فرهنگی بود و کتابفروشی کوچکی به نام « بعثت » داشت. فهیم کرمانی که از روحانیون مورد علاقه دکتر شریعتی بود و روابط گسترده ای با طیف روشنفکران مذهبی داشت، در قم مدرسه علمیه کرمانی ها را برای تربیت طلاب بنیان نهاد. این مدرسه از مراکز مهم فعالیت های انقلابی طلاب بود و در دوران جنگ ایران و عراق نیز بیش از صد شهید و دهها جانباز و آزاده را تقدیم انقلاب کرد. فهیم کرمانی پس از انقلاب نماینده مجلس و حاکم شرع شد. وی در دوران نمایندگی اش نیز یک بار به دلیل طرح سؤالی از ولایتی وزیر خارجه دولت مهندس موسوی، از سوی امام توبیخ شد. فهیم کرمانی بر خلاف آیت الله منتظری به توصیه استادش امام خمینی وفادار ماند و از دخالت در امور سیاسی پرهیز کرد. او اکنون به عنوان یکی از علمای حوزه، از طلاب سطوح عالی حوزه امتحان شفاهی می گیرد. البته در درس استادش آیت الله منتظری هم شرکت می کند. یکی از دغدغه های کنونی فهیم کرمانی بازپس گیری مدرسه کرمانی ها از هیأت مدیره فعلی آن است. این مدرسه پس از برخورد امام با فهیم،از سوی بنیانگذار جمهوری اسلامی در اختیار مجید انصاری و دوستانش قرار گرفت. فهیم کرمانی خود را متولی شرعی مدرسه و مؤسس آن می داند و خواهان نظارت بر آن است. پس از رحلت امام، محمد رضا باهنر نایب رئیس فعلی مجلس از آیت الله خامنه ای خواست که با تغییر حکم امام، مدرسه به آقای فهیم بازگردانده شود. اما رهبری با این کار مخالفت کرد. مجید انصاری و دوستانش با استناد به حکم امام که در جلد ۲۱ صحیفه امام هم آمده، خود را متولی شرعی مدرسه می دانند. دوران تحصیل من در این مدرسه (سالهای ۱۳۷۸ تا ۱۳۸۱) همواره با جدال بی نتیجه این دو طرف سپری شد. چند ماه پیش از دوستانم شنیدم که کار به داوری آیت الله محمد یزدی رییس سابق قوه قضائیه و عالی ترین مقام فعلی حوزه علمیه قم کشیده شده و آیت الله یزدی نیز تلویحاً جانب آیت الله فهیم را گرفته و گفته که حکم امام درباره آقای فهیم مشمول مرور زمان شده است. استناد آقای یزدی به این گفته امام بوده که ملاک، حال فعلی افراد است.

با وجود همه اختلافات پیشین، روابط بیت امام خمینی و بیت آیت الله منتظری در سال های اخیر نسبتاً گرم شده است. در انتخابات ریاست جمهوری سه سال قبل، هر دو بیت از هاشمی رفسنجانی در برابر احمدی نژاد حمایت کردند.  آن زمان حجة الاسلام مهندس احمد منتظری پسر آیت الله گفت که هاشمی دیگر آن هاشمی قبل نیست و تغییر کرده است. هاشمی نیز همان روزها در یک تماس تلفنی از آیت الله دلجویی کرد. دو سال پیش نیز یکی از نوه های آیت الله منتظری (میثم هاشمی پسر سید هادی) با دختر حجة الاسلام سید سراج الدین موسوی از مسؤولین مهم دفتر امام خمینی و مسؤول حفاظت بیت امام ازدواج کرد. سید سراج از دوستان بسیار نزدیک و مورد اعتماد زیاد مرحوم سید احمد خمینی بود. او در سال های پایانی عمر امام، فرمانده کمیته انقلاب اسلامی هم بود. سید سراج که زمان خاتمی، سفیر ایران در پاکستان هم شد، اکنون رفت و آمد زیادی به بیت آیت الله منتظری دارد و در درس های او هم هفته ای یکی دو بار شرکت می کند. سراج اخیراً کتابخانه اقبال لاهوری را در قم تأسیس کرده که یکی از پاتوق های اصلی حاج حسن خمینی و دیگر اعضای بیت امام خمینی است.

نوشته شده در روز جمعه پانزدهم شهریور ۱۳۸۷ ساعت ۰:۹

پس از انکه نقشه متولیان مسجد جمکران برای تقدس ویژه بخشیدن  به این مسجد با هشدار به جای آیت الله مکارم شیرازی شکست خورده و آن ضریح کذایی از محراب مسجد جمع آوری شد، اکنون برای جلب مشتری بیشتر ظاهراً ترفند جدیدی پیاده کرده اند. این عکس را یکی از دوستان طلبه ام چند هفته پیش از یک صندوق  جمع آوری نذور و هدایای مردمی در این مسجد گرفته است. اگر دقت کنید متوجه می شوید که به گونه ای جمله فارسی نوشته شده که گویا ترجمه آیه قرآن است!؟ به ویژه به فاصله غیر معمول ایجاد شده بین «خداوند کریم» و «هدایای»  دقت کنید!

در همین باره بخوانید:

نوشته خواندنی روزنامه جمهوری اسلامی درباره مسجد جمکران

نوشته شده در روز جمعه یازدهم مرداد ۱۳۸۷ ساعت ۲:۲۶

آیت الله امامی کاشانی

علی شمخانی

سردار صفوی

دکتر گرجی

دکتر خوانساری صاحب کتاب منطق صوری

سید محمد خاتمی

سید مرتضی ابطحی: این تصاویر در مراسم مرحوم دکتر شهیدی گرفته شده است.

نوشته شده در  پنجشنبه ۱ فروردین۱۳۸۷ساعت ۱۷:۵۰

سخنرانی احمدی نژاد هم، پیوسته با شعار «غارتگر بیت المال اعدام باید گردد» تأیید می شد!؟ پس از مراسم نیز مهمانان ویژه بیت امام برای صرف شام به محل پذیرایی حرم دعوت شده بودند.این عکس ها را پس از شام گرفته ام.

نوشته شده در روز سه شنبه چهاردهم خرداد ۱۳۸۷

در این تصویر،نوجوانی که در ردیف اول جمعیت می بینید منم که در۱۳سالگی ام با حضور در سخنرانی نماینده وقت زنجان در مجلس چهارم،مخالفت خود را با استان شدن قزوین و جدایی آن از استان زنجان ابراز می کنم! این عکس در صفحه اول هفته نامه توقیف شده امید زنجان (۲۶مرداد۱۳۷۳) چاپ شده بود.کسانی که آن روزها را به خاطر می آورند به خوبی می دانند که چه اختلاف شدیدی میان زنجانی ها و قزوینی ها بر سر استان شدن قزوین بروز کرده بود. ۱۳سال پیش در چنین روزهایی (مرداد و شهریور۱۳۷۳) با وعده تحریک آمیز بشارتی وزیر کشور احمدی نژادی!! کابینه دوم هاشمی مبنی بر حتمی بودن استان شدن قزوین و عدم تصویب آن در مجلس چهارم، قزوینی ها سر به شورش برداشتند و به مسافران زنجانی که از این شهر می گذشتند حمله کردند. این که بشارتی را احمدی نژادی خواندم، بدین سبب بود که او کاملاً مشابه احمدی نژاد رفتار می کرد. از جمله در یک سخنرانی در یکی از شهرهای آذربایجان گفته بود که « خدایا! استانداران علی(ع) خطا می کردند ولی استانداران من خطا نمی کنند»!! و هم او بود که احمدی نژاد را استاندار اردبیل کرد. به هرحال آن روزها برایم بسیار تلخ و عبرت آموز است. درهمان ایام در جریان یک اردوی استانی ، بین فرزندان شهید زنجانی و قزوینی درگیری سختی رخ داد و عده ای از طرفین زخمی شدند!! نماینده زنجان در آن روزها احمد حکیمی پور (آقایاری) بود که بعدها در اولین شورای شهر تهران به پست دبیری شورا رسید و همان کسی بود که سعید حجاریان را پس از ترور به بیمارستان رساند و به همین دلیل از سوی آیت الله مصباح یزدی به همدستی با عوامل ترور متهم شد!! احمد حکیمی پور که مردم او را به نام «حاج احمد آقایاری» می شناختند از رزمنده های با سابقه شهر و یکی از فرماندهان دوران دفاع مقدس بود. مردم او را با شعار «حاج احمد آقایاری شهیدلر یادگاری» با رأی بالایی به مجلس چهارم فرستادند. او در کنار مهندس غریبانی و … به عنوان اقلیت چپ گرای مجلس، دوران پرکار و مشغله ای را پشت سر گذاشت و مخالفت های او با طیف حاکم منجر به رد صلاحیت او و همفکرانش در انتخابات مجلس پنجم شد. (اینجا را بخوانید ) حتی وقتی دکتر سید محسن نجفیان که فرزند یکی از علمای خوشنام شهر واز رزمندگان جانباز لشگر عاشورا و نیز یک ریاضیدان مطرح بود، از سوی حکیمی پور و رزمندگان همفکرش که به «رزمندگان مسجد آیت الله دستغیب» مشهور بودند به عنوان کاندیدای مجلس معرفی و با رأی بالایی که تاکنون بی نظیر بوده است به نمایندگی برگزیده شد، شورای نگهبان و وزارت کشور با نظامی کردن فضای شهر ، انتخابات را باطل و از راهیابی مجدد این طیف به مجلس ممانعت کردند. نشریه وابسته به آنها که « امید زنجان » نام داشت و اولین مقاله من با عنوان «تحریفات عاشورا» در مرداد۱۳۷۴ در آن منتشر شده بود، چندی بعد برای همیشه با شکایت سرلشگر صفوی فرمانده سابق سپاه تعطیل شد. حکیمی پور و همفکرانش با وجود گذشت ۱۵ سال از ورودشان به عرصه سیاست، هنوز در زنجان محبوبیت دارند و از این رو همواره از ورود مجددشان به هرگونه انتخاباتی ممانعت می شود. او در مجلس چهارم با شدت و حرارت تمام مانع از جدایی قزوین از زنجان شد و در این راه متحمل انتقادات فراوانی گردید ولی با قانع کردن نمایندگان راست گرای آن دوره ، لایحه استان شدن قزوین را با رأی منفی مجلس مواجه کرد.این درحالی بود که او از نمایندگان اقلیت چپ (خط امامی) به شمار می رفت. شاید بپرسید چه ضرورتی داشت که قزوین تحت سیطه زنجان بماند؟ مگر قزوین پیشرفته تر و صنعتی تر از زنجان نبوده و نیست؟ واقعیت آن است که در دوران پهلوی به لحاظ نفوذ خوانین ذوالفقاری زنجان در دربار به واسطه نسبت خویشاوندی آنها با فرح پهلوی و آذربایجانی الاصل بودن فرح، زنجان در جریان تقسیمات کشوری آن دوره به مرکزیت استانی رسید که هم همسایه پایتخت بود و هم شهر مهمی چون قزوین را در خود جای می داد. نزدیکی قزوین به تهران و غیر بومی بودن غالب استانداران زنجان منجر به رشد سریع قزوین و عقب ماندگی زنجان شد. طبیعتاً با جدایی قزوین از زنجان علاوه بر آنکه بین استان زنجان و تهران فاصله می افتاد، عملاً زنجانی ها همه سرمایه گذاری هایی را که با بودجه استانی شان در قزوین صورت گرفته بود از دست می دادند. اینگونه بود که زنجانی ها به شدت مخالف جدایی قزوین از استان خود بودند. هرچند مجلس چهارم لایحه استان شدن قزوین را رد کرد ولی قزوینی ها دست بردار نبودند و در مجلس پنجم که به برکت نظارت استصوابی، امثال حکیمی پور ، دیگر موی دماغ نبودند ابتدا قزوین جزء استان تهران شد و سپس استان جداگانه ای گردید. این نابرابری قومیتی بین قزوینی های فارس و زنجانی های ترک ، در سال ۷۶ منجر به رأی بسیار بالای زنجانی ها به محمد خاتمی شد. این رأی صراحتاً پاسخی به عملکرد ناعادلانه دولت هاشمی در حق زنجانی ها بود. به ویژه آنکه جناح حکیمی پور نیز به شدت طرفدار خاتمی بود. به یاد دارم که رزمندگان مسجد آیت الله دستغیب در جریان دسته عزاداری سالانه خود که شب تاسوعای هر سال برگزار می کردند و یادگار شهدای این طیف هم بود ، آن سال که محرم همزمان با تبلیغات انتخابات دور هفتم ریاست جهموری بود شعار می دادند:« دولت زوری نمی خوایم ناطق نوری نمی خوایم». رشد نامتوازن و شکاف طبقاتی و نابرابری قومیتی ، یکی از پاشنه آشیل های هر حکومتی است.متأسفانه سیاست یکسان سازی ملیتی که رضاشاه آن را آغاز کرد در طول هفت دهه گذشته نهادینه شده و علیرغم تغییر رژیم، نگاه شک دار حکومت مرکزی به قومیت ها هفتاد سال است که مسأله ترک ها و کردها و لرها و عرب ها و… به شمار می رود. ناآرامی های دوسال اخیر در مناطق کرد و ترک و عرب و بلوچ باید هشداری به حکومت مرکزی باشد که اگر اتفاق ناگواری بیافتد ایران به مراتب، بدتر از عراق صحنه نزاع های قومی و مذهبی خواهد شد. سرکوب اعتراضات قومی، مسکن موقت است. باید درمان اساسی کرد.

نوشته شده در روز جمعه بیست و سوم شهریور ۱۳۸۶

سید مرتضی ابطحی: علی این عکس را امروز در پایان درس آیت الله سید علی محقق داماد از این سه یار دبستانی! حاج حسن آقا(نوه امام خمینی) و آقای مجید احمدی(نوه آیت الله العظمی بروجردی) گرفت. آقای احمدی، داماد آقای محقق داماد هم هست. سید محسن محقق داماد (فرزند استاد) را هم در سمت راست تصویر می بینید.

نوشته شده در  دوشنبه ۸ بهمن۱۳۸۶ساعت ۱۴:۱۷

ساعت ده صبح ششم تیر ۸۶ مهمان پرویز خرسند بودیم. پیرمردی که به ۷۰ سالگی اش نزدیک می شود. اولین بار نامش را در آغاز یکی از معروفترین سخنرانی های دکتر شریعتی شنیدم که از او به بزرگی یاد می کرد. بعدها فهمیدم که یکی از نوشته های او را در کتاب های درسی دوره دبیرستان خوانده بودم. ولی اولین بار در سی امین سالگرد دکتر در حسینیه ارشاد دیدمش که احسان شریعتی او را در آغوش گرفته بود. دیدن مردی که از نزدیک ترین افراد به دکتر شریعتی بوده، حتی گاهی محرم رازش شده، جوانی اش را با احمدزاده ها و امیر پرویز پویان – که از اسطوره های مبارزه با رژیم شاه بودند- گذرانده، با اخوان ثالث مأنوس بوده ، به دلیل جسارت هایش همواره در لیست سیاه ساواک قرار داشته و ناملایمتی های روزگار و جفای دوست و دشمن او را مأیوس نکرده ، خلاصه آنکه دیدن این پیرمرد که از ما جوان های این روزگار شاداب تر و با انرژی تر بود، برایم یک فرصت طلایی و مائده آسمانی بود. سه ساعتی که در اتاق کوچکش ما را مهمان کرد آنقدر برایم شیرین بود که ذره ای احساس خستگی نکردم.در اتاقی که ۹ قفسه کتاب- که غالب آنها قبل از انقلاب منتشر شده بود-دور تا دورش را احاطه کرده بود و تصاویر او وبرادرش در کنار تصاویر شریعتی ، اخوان ، فروغ و فرهاد بر در و دیوارش خودنمایی می کرد برایمان از همه چیز و همه کس گفت. اعتماد فوق العاده اش به ما شگفت زده ام کرده بود. پیرمرد مهربان را همه رنجانده بودند ، دوست و دشمن. اما اثری از خستگی در او نمی دیدم.

درست مثل دکتر، پرانرژی و باهیجان بود. گویا هنوز دهه چهل است و او با امیر پرویز پویان و مجید احمدزاده زندگی می کند. از رنجی که بر او و نسلش رفته بود برایمان شکوه ها کرد . از امیر پرویز پویان که امیر صدایش می زد یاد کرد که در دوره دبیرستانش فوق العاده مذهبی بود و هرزگی های برخی مدعیان دین، او را به وادی مارکسیسم سوق داد. از مظلومیت اخوان ثالث گفت که چگونه کسانی که در برابر او ” پایشان را هم دراز نمی کردند ” زمانی که به قدرت رسیدند از دادن یک قبر هم به او مضایقه می کردند! گفت که با چه سختی و دشواری تشکیل زندگی داد و جشن عروسی اش به سادگی و غربت تمام برگزار شد، با اینکه او در همان زمان هم نویسنده توانا و شناخته شده ای بود. با اینکه سی سال از رفتن دکتر می گذرد ولی او هنوز خود را اسیر دکتر می داند. اما نه اسیری دست بسته ، که اگر وقتش برسد از دکتر هم انتقاد می کند. اما با همه اینها او همه چیزش شریعتی است. مثل او شب ها را بیدار است و می نویسد! مثل او دلش برای نسل اسیر وطنش نگران است و همچون او در جستجوی یک ناکجاآباد است ! خستگی را نمی فهمید. قدش کمی خمیده بود و موهایش تقریباً همگی سفید شده بودند. در حسینیه ارشاد دیدمش که آرام و متین قدم برمی داشت. در خانه اش که بودیم گلایه می کرد که چرا در سالگرد دکتر از مرحوم محمد همایون سخنی گفته نشد.او که سرمایه اش را وقف بنای حسینیه کرد و حامی اصلی دکتر در برابر ناملایمتی ها بود. ازصراحت گفتارش در حضور امام خمینی گفت ، زمانی که در سال ۴۳ برای دیدار امام پس از آزادی شان ، به همراه بزرگان شهر مشهد به منزلشان می رود و از رفتار امام انتقاد می کند که چرا امام دستش را برای دست بوسی روی بالش گذاشته و به جای نگاه کردن به کسانی که عاشقانه دستش را می بوسند به پرویز خرسند ۲۴ ساله نگاه می کند!!
«به ایشان گفتم که : آقای خمینی! من برخی از کسانی را که برای دست بوسی شما از راه های دور آمده اند می شناسم که در راه عمل به رهنمودهای شما از همه چیزشان گذشته اند. حال شما لااقل به جای اینکه مرا نگاه کنید صورتتان را به سمت آنها برگردانید. در ثانی دست بوسیدن کاری است غیربهداشتی و عامل انتقال میکروب !» و امام جوابش می دهد که : « خرسند جان! اگر من دستم را بکشم می گویند که چه آخوند کنسی است! ثانیاً قبح این کار را شما باید بین مردم جا بیاندازید!»

هنوز هم عاشقانه از محمد تقی شریعتی یاد می کرد و او را می ستود. اما او اسیر گذشته هایش نبود. اگر به گفته خودش هنوز هم ترانه ماندگار « تو ای پری کجایی؟ » او را مست می کند، ولی اصفهانی و حتی کامران و هومن را هم می پسندد! می گوید اگر کسی موسیقی روزگار فرزندش را درک نکند حقیقت هنر را درک نکرده است. ولی مخفی نمی کند که از اشعار پوچ و سبک برخی ترانه ها خوشش نمی آید. بالاخره هرچه باشد او یک نویسنده و ادیب است. رومن رولان، بتهوون ، مارلون براندو ، محمدرضا لطفی ، هوشنگ ابتهاج ، آل پاچینو ، کاسترو ، چه گوارا و …. را هم یاد کرد . اما از شریعتی به گونه دیگری سخن می گفت…
« تازه دو سه هفته از آشنایی ام با دکتر می گذشت که کتاب داستانی یک نویسنده غربی را به او دادم و به او گفتم که می تواند شخصیت خود را در آن بیابد. دکتر همان شب آن کتاب قطور را خوانده بود. فردایش به من گفت که تو چگونه در این مدت کوتاه مرا به این خوبی شناخته ای ؟! »
ولی با این حال از دکتر گلایه داشت که چرا هیچ گاه راهنمایی اش نکرد؟ اصلاً هیچ کس او را ندیده بود تا راه و چاه را نشانش دهد. خودش به اینجا رسیده بود. می ترسید که این بلا برسر نسل ما هم بیاید! برای همین بود که سه ساعت با ما سخن گفت. او از خیلی ها گلایه مند بود. از کسانی که تریبون های رسمی و غیر رسمی را اشغال کرده اند و اندک شایستگی ندارند. پیرمرد پنج دهه سختی کشیده بود و امروز سکوت پیشه کرده و گوشه نشین شده ! …. «حرف زدنم فایده ای ندارد. بهتر است ساکت باشم !…» شکنجه ها و آزارهای ساواک نتوانست او را وادار به سکوت کند، ولی بدعهدی دوستان و بدکرداری یاران دیروزش او را ناخرسند کرده! با این حال او خوش برخورد و خوش سخن بود و دیدنش خرسندمان کرد. شاید باز هم او را ببینیم.

وبلاگ دوستداران استاد پرویز خرسند

یکی از آثار ایشان، کتابی با عنوان “اسلام و عقائد بشری  یا  جاهلیت و اسلام” می باشد، که تز دکترای ایشان در رشته الهیات بوده است.چاپ چهارم این کتاب در سال ۱۳۵۳ در ۷۵۰ صقحه تهیه شده است. این کتاب به چهار بخش کلی تقسیم می شود:

۱٫      بررسی وضعیت نظام های فکری-مذهبی مطرح در دنیا و بررسی اوضاع بعضی کشورها پیش از اسلام و همزمان با آن

۲٫      بررسی وضعیت جزیرة العرب پیش از اسلام  که این بررسی شامل بررسی نظام های اجتماعی و فکری جزیرة العرب می شود.

۳٫      توضیح خرافات رایج در عرب پیش از اسلام

۴٫      شرح گزیده ای از نظام های اخلاقی و اجتماعی پیش از اسلام که دراسلام تصحیح یا ابطال شد.

حجت الاسلام  پیشوایی )نویسنده کتاب سیره پیشوایان و از نزدیکان آیت الله شیخ جعفر سبحانی( خواندن این کتاب را ابتدایی ترین قدم لازم برای کار تحقیقی در موضوع تاریخ پیامبر و اسلام می دانستند.

سایت فارس نیوز به نقل از دفتر علامه نوری، در زندگی نامه این عالم سیاسی این مطلب را آورده استکه ” علامه نوری از چهره‌های شاخص حماسه هفده شهریور است که در آن روز پس از برگزاری نماز عید سعید فطر، جمعیت زیاد حاضر در حسینیه وی به سمت میدان شهدا -ژاله سابق- حرکت کرده و در آنجا پس از سخنرانی آیت الله نوری علیه رژیم شاهنشاهی به تظاهرات پرداختند و در جریان این اتفاقات وی بازداشت و به زندان اوین منتقل شد.”

اما جای این سوال از مسؤولین کشور هست که چرا بایستی فقط به خبر مرگ فردی با چنین اهمیت و اثرگذاری بسنده کرده و  نسل پس از انقلاب را از نوشته ها و آثار ایشان بی بهره گذاشت؟!

نوشته شده در  یکشنبه ۳۰ دی۱۳۸۶ساعت ۱۴:۵۲

نماز عید فطر امسال، همچون سالهای گذشته در دفتر آیت الله منتظری برگزار شد،

حجج اسلام کدیور، ایازی، عبدالله نوری،موسوی تبریزی و آقایان علوی تبار ، عیسی سحرخیز

نیز در این مراسم مذهبی حضور داشتند.

آیت الله منتظری در خطبه های این نماز، ضمن قرائت سوره عصر، خلاصه زندگی انسانی را همانی دانستند که در این سوره بیان شده است.

همه انسان ها درخسرانند.

مگر آنان که ایمان آوردند.

و علاوه بر ایمان عمل صالح انجام دادند.

و علاوه بر آن؛ به حق و صبر دیگران را توصیه کردند.

جالب آنکه در یکی از سایت های خبری چنین آمده بود:

بدنبال ممانعت از امامت جماعت محسن کدیور، نماز عید را در مقابل منزل خود خواندند!!!

گزارش این مراسم در سایت آیت الله منتظری

+ نوشته شده در  دوشنبه ۲۳ مهر۱۳۸۶ساعت ۸:۱۶  توسط سید مرتضی ابطحی