بازجو با لحنی خشن پرسید: این نامه ها و مقالات تند را برای چه مینویسی؟
او گفت: برای آینده بچه های تو. بازجو جا خورد و پرسید: منظورت چیست؟
پیرمرد پاسخ داد: چندتا بچه داری؟
بازجو گفت: دو تا.
پیرمرد گفت: حتما جوان هستند. نه؟
بازجو با لحنی آرامتر پاسخ داد: پسرم ۲۰ سال دارد و دخترم ۱۷ سال.
پیرمرد در حالیکه مچ دستش را میمالید گفت: من ۴ فرزند دارم که همگی به سر و سامان رسیدند. خدا را شکر در این جامعه بیمار دچار مشکلی نشدند و از بلایای این ساختار ناسالم در امان ماندند. اما میدانم که در جامعه ای که فساد و فحشا و بیکاری و اعتیاد در حال گسترش است، جوانان بی گناه طعمه چنین مسائلی میشوند. تو آیا برای آینده دخترت در چنین جامعه ای نگران نیستی؟ تو آیا مطمئن هستی که پسرت گرفتار دام اعتیاد نخواهد شد؟ من اگر حکومتی که مسئول سامان دادن به مسائل اقتصادی، اجتماعی، فرهنگی و سیاسی جامعه است را نقد میکنم برای اینست که نگران جوانانی هستم که قرار است در این جامعه رشد و نمو کنند و در چنین اجتماعی زندگی کنند. حال فهمیدی که برای چه میگویم من اگر رفتارهای حکومت را نقد میکنم برای آینده بچه های تو وامثال توست و نه خودم. من نه در این سن و سال بدنبال قدرت هستم و نه بخاطر منافع شخصی ام انتقاد میکنم. اگر به فکر خودم و خانواده ام بودم، سکوت میکردم و یا از ایران میرفتم و در خارج زندگی میکردم. اما من نگران آینده این کشور و جوانان آن هستم که باید در چنین ساختار ناسالمی زندگی کنند.
بازجو نفس بلندی کشید و از جایش بلند شد و چند قدم دورتر رفت و پشت به پیرمرد ایستاد. چند ثانیه ای سکوت کرد و برگشت و با چهره ای مستاصل رو به پیرمرد کرد و گفت: آقای دکتر انتقادات شما خیلی گزنده است.
استاد پیر با لحنی آرام پاسخ داد: جناب صالحی حقیقت گزنده است و این تقصیر من نیست. هر آنچه که من نوشته ام مستند بوده و با استفاده از آمار منتشر شده در روزنامه های رسمی خودتان است. نقدها و پیشنهادهای من هم همگی از روی ۶۰ سال تجربه مبارزه و فعالیتهای علمی، اجتماعی و سیاسی بوده.
بازجو صندلی را تکانی داد و دوباره نشست و رو به پیرمرد گفت: آقای ملکی شما با این نحوه انتقاد و نامه هایتان به انقلاب و اسلام و خون جوانانی که در راه وطن شهید شده اند لطمه میزنید.
استاد دستی به موهای سپیدش کشید و گفت: عجب است که ”مسلمانان ِ بعد از فتح“ ما را به صدمه زدن به انقلاب و اسلام و شهیدان متهم میکنند.
بازجو با چهره ای متعجب پرسید: آقای دکتر مسلمانان بعد از فتح یعنی چه؟ منظورتان چیست؟
پیرمرد با لبخندی گفت: شما معنی مسلمان بعد از فتح را نمیدانی بعد مرا متهم به مخالفت با اسلام و انقلاب میکنی!! مسلمانانِِ بعد از فتح به کسانی میگفتند که در دوران صدر اسلام پس از پیروزی پیامبر در فتح مکه به اسلام گرویدند. آنها تلاشی برای پیروزی اسلام نداشتند و بعد از آن مسلمان شدند و بعضا مصدر امور را در دست گرفتند. حال شما که در زمان انقلاب نوجوان بودید، به من که برای مبارزه با ظلم دوران شاه مبارزه کرده ام و در پیروزی انقلاب نقش داشته ام میگویید که با انتقاداتم انقلاب را به خطر می اندازم. انقلاب برای مبارزه با ظلم بود نه برای آنکه چماقی شود بر سر مخالفان.
به من میگویید که به اسلام صدمه میزنم درحالیکه اسلامی که ما در منبرهای آقایان و در قرآن و نهج البلاغه خواندیم بیشترین تاکید را بر امر به معروف و نهی از منکر حاکمان داشت. اتفاقا آنچه به انقلاب و اسلام ضربه زد رفتار حکومت بود که با نفی آزادی ها و تحمیل بی عدالتی ها و تبعیض و حذف مخالفان و ناتوانی در اداره درست کشور، مردم و جوانان را بدبین کرد و آنها را گریزاند.
پیرمرد که ملتهب شده بود ادامه داد: آقای محترم، بنده تا وقتی که زنده باشم بخاطر مردم و منافع ملی و در دفاع از آزادی و عدالت به نقد حاکمیت ادامه میدهم چرا که اینکار را وظیفه انسانی و اعتقادی خود میدانم. اگر از نظر شما نقد خیرخواهانه جرم است هر چه صلاح میدانید بکنید. (۱)
* * *
آنروزها بازجو تلفنی قرار میگذاشت و پیرمرد با همراهی همسرش برای بازجویی میرفت تا اینکه روزی آن بازجو تلفن زد و حلالیت طلبید گویی که ماموریت او دیگر عوض شده بود.
بعدها سلسله بازجوها چند بار عوض شدند تا اینکه اینبار نوبت به سلسله ”علوی ها“ رسید.(۲) آنها دیگر پیرمرد را برای بازجویی دعوت نکردند و این دفعه بی‌دعوت به خانه اش هجوم بردند تا او و کتابهایش را با خود به زندان ببرند.
و اینک دو ماه است که استاد پیر مجبورشده در سلولی قدیمی برای بازجویانی جدید، دوباره داستان چرایی انتقاداتش و قصه مسلمانانِ بعد از فتح را بگوید درحالیکه زندانها، شکنجه ها و آزارهای قبلی رمق پیرمرد را گرفته و دیگر جسم بیمار و جان خسته او توانی برای بازگویی دوباره ندارد.
پی‌نوشت:
۱- کلیات این روایت واقعی است و مربوط به بازجوییهای خارج از زندان محمد ملکی در سال ۸۵ است.
۲- هنگامی که برای بازداشت به خانه آمده بودند، وقتی دکتر ملکی میپرسد که نام شما چیست گفته بودند که ما همگی علوی هستیم. مصاحبه همسر محمد ملکی با روز آنلاین به تاریخ ۱۸ شهریور ۸۸

سایت جهان نوشته است:‌ماجرا از این قرار بود که در آغاز مراسم، دختر خانمی بر روی صحنه حاضر شد و با تمام وجود و شور و ‌احساس خطاب به پدر شهیدش شروع به صحبت کرد به‌طوری که همه ‌حاضران در همایش تحت تاثیر قرار گرفتند. ‌درد دل‌های این دختر آن‌چنان افراد را منقلب کرد که صدای گریه و زاری شرکت‌کنندگان در همایش، فضای ‌سالن را پر کـرد.

با گذشت دقایقی از اجرای این برنامه، فردی به‌عنوان پدر این دختر به او جواب داد و مشخص شد که برنامه ‌نه درد دل‌های یک فرزند شهید که نوعی نمایش بوده است.‌

با مشخص شدن موضوع، فضا بــه‌کلـی تغییر کــرد و حاضران بــا ابـراز نـاراحتـی از این اتفــاق و نمایشی بودن ‌قضیه با بی‌میلی، ادامه برنامه را دنبال کردند
منبع راه سبز
این هم از تکریم شهدا
این هم از تحریم شهدا
از بس خانواده شهدا بهشون رو نمیدن مجبورن برن ژانگولر بیارن

در مورد شرکت در خبرگان اگر کسی سیستم فعلی را ناعادلانه نمی داند اصلا نباید شرکت کند. اگر آقایان معتقدند بررسی صلاحیت ایشان توسط رقبا(فقهای شورای نگهبان) انتخابات را زیر سوال می برد چرا شرکت می کنند؟ از اول بگویند ما انتخابات خبرگان را قبول نداریم و اعضای آن از نظر ما فاقد صلاحیت علمی و حقوقی هستند. نه اینکه در انتخابات نامزد شوند و فقط وقتی پای امتحان دادن که می رسد یادشان بیفتد فقیهان شورای نگهبان رقیبشان هستند و حق ندارند از ایشان امتحان بگیرند.
ان شالله نحوه استدلال قابل قبول را هم از شما یاد بگیریم اما امیدوارم پایه منطقی شما “هر چه من می گویم حقیقت است” نباشد!!

با معرفی هنرمندان این خطه از میهن اسلامی منتظرت هستم.

در صورت تبادل لینک منو با نام “معرفی هنرمندان استان زنجان” لینک نموده و بفرمائید که شما رو با چه نامی بلینکم /

امام خمینی(ره) از ذوق و طبع لطیفی برخوردار بود. دیوان اشعار و لطیفه‌های فراوانی که نزدیکان ایشان از آن روح بلند به خاطر دارند، یکی و دو تا نیست. یک شب که به اتفاق خواهرم و تنی چند از نزدیکان در حضورشان بودیم، تلویزیون میزگردی داشت و بحثی پیرامون مقوله هنر و سینما در جریان بود.
مجری برنامه که به قول آقای دعائی، از حسن یوسف بی‌بهره بود و درعوض از صوت داوودی نصیبی نداشت در باب زیباشناسی، داد سخن می‌داد.
یکی از حاضرین گفت: اصولا کسی که از زیبایی بهره‌ای ندارد، نباید در تلویزیون از زیبایی و زیبایی‌شناسی سخن براند. حال اگر واقعا مطلبی برای گفتن دارد، در رادیو مطرح کند.
در ادامه مرحوم حاج احمدآقا گفت: به نظرم می‌رسد که هم مدیران تلویزیون و هم بزرگمردان دولت، بی‌نصیبی از جمال را به عنوان یکی از ملاک‌ها و شاخصه‌های اصلی در انتخاب همکاران خود در نظر داشته و مسؤولان گزینش اصولا خوش‌قیافه‌گی را امتیازی منفی به حساب می‌آورند. یکی دیگر از حاضرین به امام گفت: گمان می‌کنم اگر خارجی‌ها برنامه های تلویزیون ما را ببینند، خیال می‌کنند در ایران، افراد خوش‌سیما و زیباروی وجود ندارد.
امام که تا این لحظه ساکت بودند گفتند: «من فکر می‌کنم، قوی‌ترین نهضتی که بعد از انقلاب در ایران پا گرفته است، نهضت ضد جمال است». لازم می‌بینم به این خاطره چند نکته را اضافه کنم:
۱ـ اصولا امام بسیار منظم و خوش‌پوش و همواره دارای ظاهری آراسته بود. همیشه از بهترین عطرها استفاده می‌کرد. در پیراستگی سر و وضع و اطوی لباس بسیار مقید بود. حتی در رنگ جوراب دقت می‌کرد. اگر قبای ایشان مثلا خاکستری بود، حتما جوراب سرمه‌‌ای ـ و نه قهوه‌ای ـ به پا می‌کرد. این رفتار ایشان بارها توجه مرا جلب کرده بود.
۲ـ در یکی از سفرهایی که از اروپا به نجف رفتم، عطر فیجی را برای ایشان برده بودم. احمد اقا به ایشان گفت، فلانی می‌گوید، این عطر جدید است و نام آن «فیجی» است، در جواب گفتند: «خیر، نام آن «فیجی» ـ به فتح فا و یا ـ است یعنی دنباله دارد» و زمانی که یکی از خانم‌ها گفته بود، آقا این عطر زنانه است گفته بودند، «نخیر شما خانم‌ها هر چه زیبا و لطیف است، به خود نسبت می‌دهید. خیر این طور نیست».
۳ـ یک روز یکی از وزرای کابینه شهید رجایی ـ به نظرم آقای پرورش ـ در جمله‌ای به مناسبتی گفته بود، امام از بهترین عطرها استفاده می‌کند. عده‌ای به او معترض شده بودند که چرا چنین «تهمتی» به امام می‌زند و چنین «نسبت ناروائی» را به ایشان می‌دهد. این اعتراض به حدی بالا گرفته بود که نامبرده به امام پیغام می‌دهد که «من تحت فشار هستم، لطفا به گونه‌ای که صلاح می‌دانید با ذکر جمله‌ای یا مطلبی مرا نجات دهید». امام هنگام نقل این مطلب با شوخ‌طبعی ویژه خود، همان جمله معروف را تکرار کردند که «ظاهرا نهضت ضدجمال بسیار قوی است».
اما از مطلب طنزگونه آقای ابطحی (مندرج در همین سایت بازتاب) چنین برمی‌آید که این نهضت همچنان پا بر جا بوده و قرار است، خدای ناکرده تا انقلاب مهدی(ع) هم چنان ادامه داشته باشد.
۴ـ توصیه شریعت اسلامی به آراستگی و پیراستگی را همگان می‌دانند ولی چرا رعایت آن، امروزه در بعضی اذهان «ضدارزش» شده است، نمی‌دانم. مرحوم پدرم می‌گفتند، توجه به ظاهر، حتی در انتخاب افراد برای مناصب ویژه، مورد عنایت شرع است. مثلا اگر در انتخاب امام جمعه یا جماعت به دو فرد برخورد کردیم که شرایط و ضوابط یکسان داشتند، آن یکی را که سیمای بهتر و ظاهری آراسته‌تر دارد، باید انتخاب کنیم. یا در انتخاب قضات توصیه مؤکد شده است که نقصان ظاهر در قد و شمایل و چهره و چشم و ابرو باید مورد توجه قرار گیرد زیرا ممکن است باعث عقده روانی شده و قطعا در قضاوت قاضی نقش مؤثر دارد.
۵ـ باید دانست که خوبرویی و جمال و زیبایی، ثروتی است خدادادی که زکات واجب آن، عفاف و پارسایی است البته نیازی به تذکر نمی‌بینم که اینها هرگز به معنای نفی ارزش و اصالت سیرت زیبا نمی‌باشد.
حال یک بار دیگر مطلب طنز گونه آقای ابطحی را بخوانید و گفته مرحوم احمد آقا را در نظر داشته و به نکته لطیف امام در آن مورد دقت کنید و آن وقت خود به قضاوت بنشینید.
خداوند همه ما را از زیبایی‌‌های مصنوع خود بهره‌مند سازد
صادق طباطبایی

طباطبایی در خصوص مخالفت امام (ره) با مظاهر ریا و نفاق اظهار داشت: «یک روز می‌خواستم نزد امام (ره) بروم. در راه یکی از برادران پاسدار با لحن دوستانه و آمیخته با محبتی به من گفت چرا نمی‌گذارید محاسن (ریش) شما بلند شود؟ به او گفتم می‌دانم تو این را بر حسب وظیفه دینی و شرعی خود یعنی برای ادای وظیفه امر به معروف و نهی از منکر می‌گویی ولی یک سوال از تو دارم و آن اینکه این وظیفه نهی از منکر که بر تو واجب است آیا بر امام نیز واجب هست یا نه ؟ آن پاسدار جواب داد حتما. به او گفتم: خوب من ۱۸ سال است که با امام مراوده دارم و حتی یک بار هم در این زمینه به من تذکری نداده اند. به فکر فرو رفت.»

وی ادامه داد: «وقتی حضور امام خمینی رسیدم ماجرا را برای ایشان تعریف کردم و اضافه کردم من از دوران نوجوانی تا به امروز همین رویه را داشته‌ام و برطبق نظر پدرم عمل کرده‌ام و نمی‌خواهم امروز که به نوعی این مساله رواج پیدا کرده است، از روی ریا کاری و فرصت‌طلبی تابع جمع شوم. امام لبخندی زدند و به مزاح گفتند شما همچنین می‌توانستید بگویید من هر روز صورتم را می‌تراشم و نمی‌گذارم تا بلند شود و صدق ریش کند که زدن آن اشکال داشته باشد!»

وی تاکید کرد:«امام (ره) به شدت مخالف ترویج مظاهر ریا و نفاق بودند و معتقد بودند که این دو به جامعه‌ اسلامی ضررهای جبران‌ناپذیری وارد می‌کند. ریا کاری و نفاق سبب می شود افراد متملق و چاپلوس عرصه را بر انسان‌های مخلص و اصیل تنگ کنند. بخصوص در جوامع دینی باید مراقب بروز چنین آفات و معضلاتی باشیم و نگذاریم افرادی با تمسک به ظواهر وتظاهر به تدین ، مجال جولان پیدا کنند.»

سوای از اینکه در صدر اسلام این وجه تمایز مسلمین بود و با این شعار عِده و عُده خود را به رخ کفار می کشاندند و حتی در آن زمان کفار ریش می تراشیدند و سبیل می گذاشتند و حضرت محاسن را سنت و کوتاه نگاه داشتن شارب را توصیه فرمودند که همه و همه وجه تمایز بین مسلمین و کفار بود هر چند در محاسن و شارب وجوه دیگری نیز وجود دارد ، اما عده ای از متحجرین و سخت فکران کاتولیک تر از پاپ به واسطه بستن عمامه از صادق آل محمد (ص) روی گرداندند و پنج امامی شدند .

در دوران نفوذ اسلام در اروپا ، وجه تمایز مسلمین بوسینایی و کفار کروات دستمال بسته به دور گردن کرواتها بود که بعدها به عنوان کروات شناخته شد ، و مسلمین و کرواتها با همین کراوات تشخیص داده می شدند اما امروز از قصه مسلمین و کرواتها چیزی در اذهان نمانده است ، و کراوات نه نماد کفر است و نه نماد غرب ونه نشان کروات بودن ، بلکه در جامعه امروز کراوات بخشی از یک لباس رسمی است که بسیاری از کشورها اعم از مسلمان و غیر مسلمان آنرا پذیرفته اند و ما نیز کت و شلوار و پیراهن با یقه کراواتی را به تن می کنیم اما فقط این قطعه را مظهر کفر و غربزدگی می دانیم و حتی گاهاً تا مرز حرمت پیش می رویم لباس سنتی خود را فراموش کرده ایم و در لباس غربی یا بخشی کوچک از آن لباس می ستیزیم و جا دارد که روشنفکران از ما سئوال کنند که دُم خروس را ببینیم یا قسم حضرت عباس را !به نظر اینجانب اسلام دین جهانشمول است و با هر ملیت و نژاد و لباس می توانند به دین مبین اسلام مشرف شوند ، هندی با ساری ، عرب با دشداشه وکرد با لباس کردی و اروپایی با کت و شلوار و کراوات و نمی توان به واسطه کراوات عده ای را غیر خودی نامید و طرد کرد و یا امکانات و حقوقی را از افراد سلب نمود ، در استفتای مراجع نیز نه تنها سخنی از حرمت کراوات نیامده بلکه تلویحاً سخن از جواز آن است حتی حضرت آیت الله سیستانی ذیل حرمت ابریشم و حریر برای لباس مردان نمازگزار ، نماز با کراوات ابریشم و حریر را جایز می دانند . اینجانب بنابه سلیقه شخصی هرگز کراوات نداشته ام ، لیکن سلیقه من نمی تواند بر مردم تحمیل شود و هر کس کراوات دارد را غیر خودی و در اردوگاه بیگانه تصور کرد ، آرام آرام کار بجایی می رسد که همگان باید برای تقرب به ما شکل ما شوند . تنها ملاک لباس اقوام حفظ پوشش در حد شرع مقدس است و لاغیر و تمامی لباسها مباح و قابل احترام است .اخیراً گزارش شده است که اماکن به مراکزی که از کراوات استفاده می کنند اخطار می دهد که در صورت باز نکردن کراوات مکان کسب آنها بسته می شود ! با کدام قانون ؟ نمی دانم .در آغاز انقلاب دولت موقت و نخست وزیر منتخب امام کراوات داشتند و اگر بنابه اعتراض بود حضرت امام ( قدس سره) اعتراض می فرمودند و زمام امورکشور را به دست آنان نمی سپردند .

والسلام
”
منبع مهدی خزعلی

عزیز بعضی مسائل زمان حکمش رفته همون طور که حرام بودن مطلق شطرنج رفته حرام بودن تراشیدن ریش هم رفته پس کسی که بهتره بمیره شماها و مصباحه که با این تحجرات داره همه چیز رو از مسیر اصلی منحرف میکنه
تو ریش بزار برو بهشت اگه بهشتم مثل دانشگاه و نوبت وام و …ریشی حل میشه مال شما

سوای از اینکه در صدر اسلام این وجه تمایز مسلمین بود و با این شعار عِده و عُده خود را به رخ کفار می کشاندند و حتی در آن زمان کفار ریش می تراشیدند و سبیل می گذاشتند و حضرت محاسن را سنت و کوتاه نگاه داشتن شارب را توصیه فرمودند که همه و همه وجه تمایز بین مسلمین و کفار بود هر چند در محاسن و شارب وجوه دیگری نیز وجود دارد ، اما عده ای از متحجرین و سخت فکران کاتولیک تر از پاپ به واسطه بستن عمامه از صادق آل محمد (ص) روی گرداندند و پنج امامی شدند .

در دوران نفوذ اسلام در اروپا ، وجه تمایز مسلمین بوسینایی و کفار کروات دستمال بسته به دور گردن کرواتها بود که بعدها به عنوان کروات شناخته شد ، و مسلمین و کرواتها با همین کراوات تشخیص داده می شدند اما امروز از قصه مسلمین و کرواتها چیزی در اذهان نمانده است ، و کراوات نه نماد کفر است و نه نماد غرب ونه نشان کروات بودن ، بلکه در جامعه امروز کراوات بخشی از یک لباس رسمی است که بسیاری از کشورها اعم از مسلمان و غیر مسلمان آنرا پذیرفته اند و ما نیز کت و شلوار و پیراهن با یقه کراواتی را به تن می کنیم اما فقط این قطعه را مظهر کفر و غربزدگی می دانیم و حتی گاهاً تا مرز حرمت پیش می رویم لباس سنتی خود را فراموش کرده ایم و در لباس غربی یا بخشی کوچک از آن لباس می ستیزیم و جا دارد که روشنفکران از ما سئوال کنند که دُم خروس را ببینیم یا قسم حضرت عباس را !به نظر اینجانب اسلام دین جهانشمول است و با هر ملیت و نژاد و لباس می توانند به دین مبین اسلام مشرف شوند ، هندی با ساری ، عرب با دشداشه وکرد با لباس کردی و اروپایی با کت و شلوار و کراوات و نمی توان به واسطه کراوات عده ای را غیر خودی نامید و طرد کرد و یا امکانات و حقوقی را از افراد سلب نمود ، در استفتای مراجع نیز نه تنها سخنی از حرمت کراوات نیامده بلکه تلویحاً سخن از جواز آن است حتی حضرت آیت الله سیستانی ذیل حرمت ابریشم و حریر برای لباس مردان نمازگزار ، نماز با کراوات ابریشم و حریر را جایز می دانند . اینجانب بنابه سلیقه شخصی هرگز کراوات نداشته ام ، لیکن سلیقه من نمی تواند بر مردم تحمیل شود و هر کس کراوات دارد را غیر خودی و در اردوگاه بیگانه تصور کرد ، آرام آرام کار بجایی می رسد که همگان باید برای تقرب به ما شکل ما شوند . تنها ملاک لباس اقوام حفظ پوشش در حد شرع مقدس است و لاغیر و تمامی لباسها مباح و قابل احترام است .اخیراً گزارش شده است که اماکن به مراکزی که از کراوات استفاده می کنند اخطار می دهد که در صورت باز نکردن کراوات مکان کسب آنها بسته می شود ! با کدام قانون ؟ نمی دانم .در آغاز انقلاب دولت موقت و نخست وزیر منتخب امام کراوات داشتند و اگر بنابه اعتراض بود حضرت امام ( قدس سره) اعتراض می فرمودند و زمام امورکشور را به دست آنان نمی سپردند .

والسلام

مهدی خزعلی”
برو بهشت با ریش
نمیدونستم گذرنامه بهشت ریشه طفلکی ها پس هیچ زنی و بچه ای بهشت نمیره

اولا بر فرض حرفت در مورد امام و آیت الله شریعتمداری درست باشه اولا بحث من اصلا مرجعیت نبود بلکه اجتهاد بود در ثانی من آقای بیات رو زیر سوال نبردم بحث من مربوط به منبع طیف شما آیت الله نوری بود. چرا رفتار دوگانه دارید اگر ایشون مطابق گفته های بزرگان شما چون کروبی از مسیر حق منحرف است و طرفدار ظالمین است و مرجع درباری و حک.متی است که حتی مرجعیت او منشا در تبلیغ صدل و سینا دارد چه می شود که نظر ایشان در مورد اجتهاد حجت السلام بیات پذیرفته چرا تا وفتی بر خلاف میل شما حرف می زند حرهایش از روی غرض و بی عدالتی است ولی هر وقت مطابق نظر شما حرف می زند سخنانش منطبق با واقعیت است. اگرم معتقد به این هستید که در آن دوره صالح بوده و الان ظالم شده است آیا تاییدات ایشان بر رهبر انقلاب در آن دوره را هم قبول می کنید یا نه؟ اصلا اگر منطق شما “هر که مطابق عقاید من حرف زد راستگو است و در غیر اینصورت دروغ گو.”"
نیست ملاک شما برای تشخیص حق از باطل بودن در میان سخنان آیت الله نوری چیست که پاره ای از سخنان ایشان را می پذیرید و پاره ای دیگر را به شدت رد می کنید. مرجعیت امام برای ما بوسیله آیت الله شریعتمداری اثبات نشده بود که با رفتار متفاوت ایشان در نظرمان متزلزل شود و این واقعه تاریخی نقشی در باور ما نسبت به مرجعیت امام نداشته است که من به قول تو خودم را مسخره کرده باشم یا در توهم باشم. ارتباط حکایت آیت الله مصباح را با سخنان خود درک نمی کنم ولی کینه عمیق را درک می کنم. من نمی دانم واقعا مصباح چه هیزم تری به شما فروخته. حداکثر کاری که کرده سرس سخنرانیهایی بوده که به هر حال حاصل یک اندیشه است و جواب اندیشه را با اندیشه می دهند نه با زخم زبان و ترور شخصیت.

به آقای اشرف
اصلا آن کسانی که با رادیو مرجع شده اند کنار بگذارید گیرم حرف شما درست ارتباط آن با آقای بیات چیست؟ مثل این که قبول دارید ایشان از کسی اجازه اجتهاد ندارد (که اگر صدیق باشید این سخن مرا تایید خواهید کرد چون بر مبنای تحقیق است) من قبول دارم ممکن است فردی در اثر مطالعه شخصی وبدون استاد بدون اجازه اجتهاد از مجتهد دیگر به سطح اجتهاد برسد به هر حال اجتهاد سطح علمی است و بالذات نیاز به اجازه ندارد. ممکن است آقای بیات هم این طور مجتهد شده باشد. ولی آیا برای ما که تخصصی نداریم صرف ادعای فرد کافی است؟ برای این که ما غیر متخصصین قبول کنیم فردی مجتهد است باید متخصصی که به اجتهاد او مطمئن هستیم ادعای اجتهاد فرد ر ا تایید کند که در واقع اصطلحا به همین تایید اجازه اجتهاد می گویند ولی متاسفانه در مورد آقای بیات این اتفاق نیفتاده است. اگر این رویه باب شود که با صرف ادعای یک فرد اجتهاد او را قبول کنیم و بعد از او تقلید کنیم چه تضمینی است که عده ای به دروغ ادعای اجتهاد نکنند. سابقه تدریس هم دلیل خوبی نیست احتملا باید بدانید که آیت الله سیستانی سالهاست که تدریس نمی کنند و اثر فقهی قابل توجهی ندارند. از شاگردان مطرح ایشان هم حداقل در ایران کسی نیست ولی اجتهاد ایشان بدلیل تایید آیت الله خویی مسلم است و در نتیجه عدم تدریس یا نبود تالیف نمی تواند ملاک رد اجتهاد باشد مگر این که اجازه اجتهاد هم در بین نباشد. احتملا می دانید که در درس آقای بیات کمتر از ۲۰ نفر شرکت می کنند که آن عده هم اکثرا اهل استان زنجان هستند برای من که خارج حوزه ام این شک برانگیز است اگر براستی ایشان واقعا انسان عالمی است چرا تعداد شاگردان اینقدر کم است آیا منطقی نیست من شک کنم ایشان علم قابل توجهی ندارد و همین قلیل بودن نشانه این نکته است در مورد آثار فقهی هم امروزه هر کسی با اطلاعات اجمالی با کمی گردآوری و مطالعه تطبیقی می تواند اثری ارائه کند چنانچه عده ای وجود دارند که کتاب هایی نوشته اند و مدعی هستند اثرشان از کتاب جواهر هم بالاتر است!اگر براستی آثار حجت الاسلام بیات در خور است چرا در حوزه از آنها یاد نمی شود (دقت کنید ممکن است در حوزه افراد این چنین زیاد باشد یعنی هم درس پر رونقی نداشته باشند و هم آثار قابل توجه نباشد این حرفهایی که مطرح کردم در مورد آنها هم صحیح است مگر این که مجتهد مسلمی اجتهاد فرد را تایید کند).مجموع این عوامل باعث می شود هرچند من اجتهاد حجت الاسلام بیات را رد نمی کنم ولی به هیچ وجه قبول هم نمی کنم . به همین دلیل به ایشان هم آیت الله نمی گویم . شما اگر انسان حقیقت جویی هستید بگویید چرا گفته ها من صحیح نیست و اگر قبول دارید با چه ادله سعی در تبلیغ مرجعیت حجت الاسلام بیات دارید